The Road Still Knows My Name

Ruim zes jaar geleden reed ik voor het laatst zelf auto. Door mijn (veel te laat ontdekte) CVA werd autorijden een onbereikbare liefde, iets wat waarschijnlijk nooit meer terugkomt. Het gemis gaat niet alleen over een auto. Het gaat over vrijheid. Zelf kunnen bepalen wanneer je vertrekt, waar je naartoe gaat en welke weg je neemt. Geen bestemming nodig hebben, maar gewoon kunnen rijden. “I don’t miss where I was going. I miss the choice to leave at all.” The Road Still Knows My Name vertelt over die vrijheid die verdween, terwijl het verlangen bleef. Over de lege bestuurdersstoel, de sleutels die nog binnen handbereik lijken en een weg die je naam nog steeds kent. De warme jarenzeventig-rocksfeer, de stemmen van de bandleden en de emotionele elektrische gitaren nemen het verhaal over waar de woorden tekortschieten. Sommige liefdes verdwijnen niet. Ze worden alleen onbereikbaar. Music & Stories by MWAID #MWAID #TheRoadStillKnowsMyName #ClassicRock #WestCoastRock #OriginalMusic #MusicAndStories