Ο Μαραγκός του Τόκυο (2)

Ο Μαραγκός του Τόκυο Στο Τόκυο, μακριά απ' τη Γάζα και απ' την Άπω Ανατολή, σηκώνεις το πανό σου κάθε μέρα. Σηκώνεις τον Άνθρωπο, ψηλά πολύ. Δεν έχεις αίμα, γη, δεσμό να σε ενώνει, μόνο καρδιά, που δεν χωράει τη σφαγή. Δυο χρόνια, δέκα μήνες, κάθε μέρα, ο κόσμος προσπερνά, μα εσύ..εκεί. "Δεν είναι η πατρίδα σου" το ξέρω, μα είναι η ευθύνη σου, η Αρχή. Στα χέρια σου τα ίδια εργαλεία σκαλίζουν ξύλο, φτιάχνουν γλυπτό τώρα κρατούν πανό, από λέξεις που φέρνουν πόνο στο λαιμό. Δεν είν' προφήτης, ούτε ήρωας που θέλει δόξα από λαό μόν' ένας άνθρωπος που αρνείται να σιωπά μπρος στο χαμό. Δυο χρόνια, δέκα μήνες, στέκει εκεί, Οι Ισχυροί μιλούν για λύσεις, με ευχή. Δεν ζυγίζει τίποτα, δεν αγκομαχεί. Βλέπει να πεθαίνουν, τόσοι δα μικροί. ("Δικό του", ειν' το παιδί που ψυχορραγεί). Ιστορικοί θα γράψουνε για μάχες και μαρτύρια Για Διπλωμάτες που μετρούν τις λέξεις σαν αργύρια. Ίσως μιλήσουν και για έναν μαραγκό. Σαν αυτόν που στείλαν άλλοι, σε Σταυρό. Που δεν χρειάστηκε το νόμο για το Δίκιο Το σμίλευσε με το σκαρπέλο στο μυαλό. Γιατί.. "Οποιος έχει καρδιά, χρωστάει σ' αυτούς που σβήνονται." Yusuke Furusawa-San