Psychologia ludzi, którzy mówią o sobie za dużo – i potem tego żałują

Dwadzieścia po jedenastej w nocy. Leżysz w ciemności i odtwarzasz rozmowę z kuchni biurowej: koleżanka zapytała tylko „jak tam u ciebie?”, a ty opowiedziałeś albo opowiedziałaś jej pół życia. Dlaczego tak się dzieje – i dlaczego potem tak bardzo tego żałujemy? W tym filmie sześć powodów, każdy z jednym badaniem: cisza, której nie da się znieść, nagroda w mózgu za mówienie o sobie, wyścig zwierzeń, luka sympatii, surowa ocena po fakcie i zmęczenie z kieliszkiem. Na koniec trzy kroki na „rano po” i dwa proste hamulce na przyszłość. Źródła: • Koudenburg, Postmes & Gordijn (2011): Disrupting the flow. JESP. • Tamir & Mitchell (2012): Disclosing information about the self is intrinsically rewarding. PNAS. • Collins & Miller (1994): Self-disclosure and liking: a meta-analytic review. Psychological Bulletin. • Rubin (1975): Disclosing oneself to a stranger. JESP. • Boothby, Cooney, Sandstrom & Clark (2018): The liking gap. Psychological Science. • Huang, Yeomans, Brooks, Minson & Gino (2017): It doesn't hurt to ask. JPSP. • Bruk, Scholl & Bless (2018): Beautiful mess effect. JPSP. #psychologia #rozmowa #wstyd