การกล่าวโทษ โรม 2:1-5

โรม บทที่ 2 พระเจ้าจะทรงพิพากษาเราทุกคน 2:1 เหตุฉะนั้น โอ มนุษย์เอ๋ย ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร เมื่อท่านกล่าวโทษผู้อื่นนั้น ท่านไม่มีข้อแก้ตัวเลย เพราะเมื่อท่านกล่าวโทษผู้อื่น ท่านก็ได้กล่าวโทษตัวเองด้วย เพราะว่าท่านที่กล่าวโทษเขาก็ยังประพฤติอยู่อย่างเดียวกับเขา 2:2 แต่เรารู้แน่ว่าการที่พระเจ้าทรงพิพากษาลงโทษคนที่ประพฤติเช่นนั้นก็เป็นตามความจริง 2:3 โอ มนุษย์เอ๋ย ท่านที่กล่าวโทษคนที่ประพฤติเช่นนั้น และท่านเองยังประพฤติเช่นเดียวกับเขา ท่านคิดหรือว่าท่านจะพ้นจากการพิพากษาลงโทษของพระเจ้าได้ ** ถึงแม้ว่ามนุษย์จะไม่เชื่อพระเจ้า พวกเขาก็ยังอยู่ภายใต้กฎเกณฑ์แห่งการลงโทษและอวยพรของพระเจ้า เนื่องจากมนุษย์เป็นคนบาปและยังดำเนินชีวิตอยู่ในการบาปจึงไม่ควรที่จะตัดสินผู้อื่น และถ้าหากเขาตัดสิน พระเจ้าก็จะตัดสินเขา (ดูข้อที่ 6) ** สำหรับคนที่ไม่เชื่อการทำดีที่ตายแล้วของเขาอาจมีผลในชีวิตนี้ แต่ไม่มีผลอะไรที่จะช่วยให้เขาได้รอดเลย ถ้าหากเขาทำดี พระเจ้าก็ตอบแทนด้วยผลดี แต่ถ้าหากกระทำชั่วพระเจ้าก็ตอบแทนด้วยสิ่งที่ไม่ดีแน่นอน ** ส่วนผู้เชื่อ เนื่องจากว่าเราทุกคนอยู่ในกระบวนการการไถ่ของพระเจ้าให้มาถึงชีวิตที่ครบบริบูรณ์ เราต่างคนต่างฝึกและโดยพระคุณพระเจ้าเราจึงได้เท่านี้ และพี่น้องบางคนอาจมาไม่ถึงจุดที่เรายืนอยู่ เพราะฉะนั้นเราจึงไม่ควรตัดสินหรือปรักปรำพี่น้องในสิ่งที่เรายังทำอยู่ การกล่าวโทษผู้อื่นหรือพี่น้อง เราทำได้ถ้าหากเราเป็นผู้ปกครอง และผู้ปกครองที่กล่าวโทษผู้อื่นได้จะต้องไม่ทำผิดในสิ่งที่ตนกล่าวโทษพี่น้องคนนั้น เมื่อเรายังทำบาปชนิดเดียวกันกับผู้ที่เราตัดสิน เราก็ได้ประมาทพระกรุณาและความอดกลั้นพระทัยเนื่องด้วยความรักของพระเจ้า พระเจ้าทรงเมตตาทุกคนและประสงค์ให้เรากลับใจใหม่ ไม่ใช่มัวแต่มองด้านลบและตัดสินกัน 2:4 หรือว่าท่านประมาทพระกรุณาคุณอันอุดมและความอดกลั้นพระทัย และความอดทนของพระองค์ ท่านไม่รู้หรือว่า พระกรุณาคุณของพระเจ้านั้นมุ่งที่จะชักนำท่านให้กลับใจใหม่ ** พระเจ้าทรงรักและประสงค์ให้คนไม่เชื่อกลับใจเพื่อรับพระกรุณาของพระองค์ 2:5 แต่เพราะท่านใจแข็งกระด้างไม่ยอมกลับใจ ท่านจึงส่ำสมพระพิโรธให้แก่ตัวเองในวันแห่งพระพิโรธนั้น ซึ่งพระเจ้าจะทรงสำแดงการพิพากษาลงโทษที่เที่ยงธรรมให้ประจักษ์