حسرت | سفر جوانان ایران

این ویدیو برام پر از حرف پر از اتفاق پر از شروع و پر از پایانه از وقتی یوتیوب رو شروع کردم دلم می‌خواست به مرحله‌ای برسم که بتونم تمام و کمال بدون الگوریتم اموزش یوتیوب و فلان... آزاد از هر بندی، ویدیویی بسازم که از سلول‌های احساسم…از شناوریه مغزم… از بخشی از موجودیتم باشه. دقیقا وقتی بهار پارسال در حال ادیت کردنش بودم و دریچه‌های جدیدی رو داشتم کشف می‌کردم شماره‌ی no caller ID روی گوشیم سبز شد... بالاخره نوبت من هم رسید… همونجا بود که با خودم و یوتیوب و ایران قهر کردم. فایل رویاهام بعد از اتفاق های بد زندگیم توی بدترین سال زندگیم تو کامپیوتری که یه قاره رو سفر کرده بود، خاک میخورد. من دوباره بلند شدم هنوز گیجم ولی بدون فکر کردن می‌خوام قدم بردارم. ویدیو ها کاملا حسی در زمستان ۱۴۰۳ گرفته شد. در بهار ۱۴۰۴ ادیت شد. به طور موازی، داوود ربانی، موزیک های داخل فیلم رو ساخت. اما به مدت یک سال و نیم رها شد … نباید خودش یه حسرت میشد پس الان اینجاست قطعا لایک و ساب و کامنت شما باعث قدرت بخشیدن ادامه دادنم میشه ممنونم ازتون بزرگترین حسرت تو چیه؟