Պուտինը կխախտի՞ Հայաստանի «կարմիր գծերը»

«Ռուսաստանի Դաշնության նախագահ Վլադիմիր Պուտինի աշխատանքային այցը Կուրիլյան Իտուրուպ կղզի 2026 թվականի օգոստոսի 13-ին աննախադեպ իրադարձություն դարձավ Մոսկվայի և Տոկիոյի հարաբերությունների ողջ համակարգի համար։ Նախկինում Կուրիլյան կղզիներ բազմիցս այցելել էին այլ բարձրաստիճան պաշտոնյաներ, այդ թվում՝ Դմիտրի Մեդվեդևը և Միխայիլ Միշուստինը, սակայն Ռուսաստանի պետության ղեկավարը մինչ օրս ձեռնպահ էր մնում կոնկրետ այս կղզի այցելություններից։ Այս դադարը, որը տևում էր Պուտինի առաջին նախագահական ժամկետից ի վեր, յուրօրինակ դիվանագիտական հարգանքի դրսևորում էր Տոկիոյի ուղղությամբ։ Սրանով Մոսկվան հասկացնում էր, որ պատրաստ է պահպանել երկխոսության ուղիները զգայուն հարցերի շուրջ, ներառյալ Կուրիլյան լեռնաշղթայի հարավային կղզիներում համատեղ տնտեսական գործունեության քննարկումը և տնտեսական օրակարգում փոխզիջումների որոնումը։ Ի՞նչ կղզիներ են սրանք ընդհանրապես։ Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի արդյունքներով Կուրիլյան կղզիները մտան Խորհրդային Միության կազմի մեջ։ 1951 թվականի սեպտեմբերի 8-ին Սան Ֆրանցիսկոյում խաղաղության պայմանագիր ստորագրվեց Ճապոնիայի և հակահիտլերյան կոալիցիայի երկրների միջև։ Փաստաթղթի 2-րդ հոդվածի (II գլուխ) համաձայն՝ Ճապոնիան պաշտոնապես հրաժարվեց Կուրիլյան կղզիների և Հարավային Սախալինի նկատմամբ բոլոր իրավունքներից, իրավական հիմքերից և հավակնություններից։ Այնուամենայնիվ, խորհրդային պատվիրակությունը չստորագրեց այս պայմանագիրը՝ նշելով, որ փաստաթղթում հստակ ամրագրված չէր այդ տարածքների նկատմամբ ինքնիշխանության փոխանցումը անմիջապես ԽՍՀՄ-ին։ 1956 թվականին ստորագրվեց ԽՍՀՄ-ի և Ճապոնիայի Համատեղ հռչակագիրը, որում խորհրդային կողմը պատրաստակամություն հայտնեց Շիկոտան և Հաբոմաի կղզիները փոխանցել Ճապոնիային լիարժեք խաղաղության պայմանագիր կնքելուց հետո։ Սակայն հետագա բանակցությունները սառեցվեցին, այդ թվում՝ 1960 թվականին ԱՄՆ-ի և Ճապոնիայի միջև Փոխադարձ համագործակցության և անվտանգության երաշխիքների մասին պայմանագրի կնքման պատճառով, որով նախատեսվում էր ամերիկյան ռազմաբազաների տեղակայում ճապոնական տարածքում։ Պուտինյան Ռուսաստանի և Ճապոնիայի հարաբերությունների դինամիկան կտրուկ փոխվեց այն բանից հետո, երբ Տոկիոն հետևողականորեն միացավ պատժամիջոցային և քաղաքական կոալիցիային, որը հանդես է գալիս Ռուսաստանի դեմ ուկրաինական հակամարտության համատեքստում։ Ի պատասխան Ճապոնիայի գործողությունների՝ Կրեմլը վերջնականապես չեղարկեց դիվանագիտական զսպվածության նախկին ձևաչափը և անցավ ուղղակի ցուցադրական քայլերի։ Պուտինի այցը Իտուրուպ հստակ ազդանշան դարձավ առ այն, որ Մոսկվան այլևս մտադիր չէ հաշվի առնել ուրիշի «կարմիր գծերը», եթե գործընկեր երկիրը մասնակցում է նախաձեռնություններին, որոնք Ռուսաստանի կողմից որակվում են որպես թշնամական։ Գլխավոր հարցը, որն այս իրադարձությունների համատեքստում առաջանում է Երևանի փորձագիտական-վերլուծական համայնքի համար, հետևյալն է. որքանո՞վ է նմանօրինակ տրամաբանությունը կիրառելի Հայաստանի ընթացիկ արտաքին քաղաքականության նկատմամբ։ Տարածաշրջանային փոխակերպումը ցույց է տալիս, որ Կրեմլը դադարել է տարանջատել դիվանագիտական հարգանքի ժեստերը և գործնական քաղաքականությունն այն երկրների նկատմամբ, որոնք փոխում են իրենց աշխարհաքաղաքական վեկտորը։ Երբ Երևանը շարժվում է դեպի ԵՄ, որը պատրաստվում է ՌԴ-ի հետ պատերազմի (առնվազն այդպես են հայտարարում ռուս քաղաքական գործիչները, պաշտոնյաները և վերլուծաբանները), Մոսկվայում դա ընկալվում է ոչ թե պարզապես որպես ինքնիշխան ընտրություն, այլ որպես ուղղակի մուտք թշնամական ճամբար։ Իտուրուպի նախադեպից Հայաստանը պետք է անի ուղղակի գործնական հետևություն. Ռուսաստանի հետ հարաբերություններում նախկին անձեռնմխելի «կարմիր գծերի» հայեցակարգն այլևս չի գործում։ Եթե Երևանը շարունակի շարժվել այնպիսի նախագծերին և միություններին ինտեգրվելու ճանապարհով, որոնք ուղղված են Ռուսաստանին ռազմավարական պարտություն հասցնելուն, ռուսական կողմը կարող է կիրառել զսպման և ճնշման հայելային միջոցներ։ Աճող լարվածության պայմաններում Մոսկվան կարող է գնալ Հայաստանի Հանրապետությանը ՀԱՊԿ-ից և ԵԱՏՄ-ից դուրս մղելու կամ փաստացի բացառելու քայլին։ Երևանի համար նման սցենարը նշանակում է ինչպես ինստիտուցիոնալ ռազմական վահանի, այնպես էլ Համագործակցության երկրների շուկաներում արտոնյալ պայմանների ակնթարթային կորուստ, որոնք ձևավորում են ազգային տնտեսական կայունության հիմքը։ Կուրիլյան կղզիների օրինակն ակնհայտորեն ցույց է տալիս, որ Կրեմլը պատրաստ է գնալ քայլերի, որոնք նախկինում աներևակայելի էին թվում, եթե համարում է, որ իր զրուցակիցը վերջնականապես անցել է երկկողմ հարաբերություններում թույլատրելիի սահմանները։ Մտածեք այս մասին...»։