Nazwisko w katalogu Cannes, a trzynaście lat później rola bez imienia

Barbara Kwiatkowska-Lass zagrała szesnaście ról ekranowych w sześć lat, a przez kolejnych osiemnaście lat doszło ich osiem. Ten film sprawdza, co da się o tym spadku udowodnić dokumentem, a co pozostaje opowieścią powtarzaną po latach. W 1957 roku, jako nastolatka bez szkoły aktorskiej, dostaje główną rolę w komedii "Ewa chce spać" Tadeusza Chmielewskiego. Film wchodzi do kin 17 marca 1958 roku i zdobywa Złotą Muszlę w San Sebastián — nagrodę przyznaną obrazowi, nie aktorce. Już przy debiucie stoją dwie różne wersje: oficjalny konkurs z tysiącami kandydatek oraz jej własne późniejsze słowa, że zauważono ją na planie krótkometrażowego "Epizodu", a konkurs był chwytem reklamowym. Reżyser publicznie potwierdzał tę drugą wersję. Potem są Warszawa, Paryż i Rzym. Za granicą występuje jako Barbara Lass, bo wymowa nazwiska Kwiatkowska sprawiała kłopot zagranicznym producentom. Gra u Andrzeja Munka w "Zezowatym szczęściu", we włoskim "Che gioia vivere", we francusko-włoskim "Rififi à Tokyo". Pierwsze małżeństwo z Romanem Polańskim trwa od 1959 do 1962 roku, drugie, z austriackim aktorem Karlheinzem Böhmem, od 1963 do 1980. W 1964 roku w szwajcarskim Sorengo rodzi się jej córka Katharina. Osią filmu jest jedno pismo. Według późniejszych publikacji drugi mąż napisał do jej agentki w jej imieniu i poprosił, by nie przysyłano jej propozycji ról. Sprawdzamy każdy element tej relacji: datę, adresatkę, pierwodruk, wygląd dokumentu. W dostępnych katalogach filmowych, spisach prasowych i niemieckich bazach nie odnaleziono żadnego z nich. Obok stoi druga relacja, jej własna z 1993 roku: propozycje odrzucała sama, a osobno żałowała, że podporządkowała zawód karierze męża. Dwie przyczyny, jedne usta, ten sam rok. Film nie wybiera między nimi, tylko pokazuje cenę obu odczytań. W filmie między innymi: Zestawienie filmografii: 16 ról ekranowych do 1963 roku i 8 premier przez następne 18 lat, liczone według FilmPolski i niemieckich baz osobno. Pięć pełnych lat kalendarzowych, od 1975 do 1979, bez nowej premiery — luka widoczna w niemieckich bazach filmowych. Berlinale, 28 czerwca 1974: światowa premiera "Fontane Effi Briest", w napisach jej postać figuruje bez imienia, jako polska kucharka. Sardynia, 28 lipca 1980: pierwszy dzień zdjęć po przerwie, sześć tygodni pracy przy "Stachel im Fleisch". Praca poza ekranem w Monachium: pomoc dla Solidarności i uchodźców politycznych, współpraca z polską redakcją Radia Wolna Europa, Stowarzyszenie na Rzecz Porozumienia Niemiecko-Polskiego, autorskie lalki szyte własnoręcznie. 6 marca 1995, Bawaria: nagłe odejście w wieku 54 lat, według późniejszych biografii wskutek krwotoku mózgowego, przy czym doniesienie z 8 marca 1995 nazywa tę przyczynę wstępną. Cmentarz Rakowicki w Krakowie, 8 kwietnia 1995: kwatera LXIX, pas A II, grób 16, rzeźba Mariana Koniecznego. "Ewa chce spać" na Liście Polskiego Dziedzictwa Filmowego, nośnik pierwotny: czarno-biała taśma 35 mm. Materiał opiera się na dostępnych publicznie źródłach, katalogach filmowych i archiwach prasowych. Tam, gdzie dokumentu nie odnaleziono, mówimy o tym wprost i podajemy, gdzie szukano. Music: • "Wildflowers" by Scott Buckley — CC BY 4.0 — scottbuckley.com.au Images — attribution required (CC BY), via Wikimedia Commons / Openverse: • Film Development Equipment — 0 (BY 2.0) • Pomnik(Sześcian)UpamiętniającyAndrzejaMunka-Os… — Mach240390 (CC BY 4.0) • Roman Polanski 2011 2. — Georges Biard (CC BY-SA 3.0)