Feynman wyjaśnia, czym naprawdę jest TEMPERATURA — i dlaczego zimno nie istnieje

Połóż dłoń na stalowej nodze stołu, potem na drewnianym blacie. Stal jest lodowata, drewno ciepłe. Termometr pokazuje na obu to samo: dwadzieścia jeden stopni. Kto kłamie? W tym odcinku rozbieramy szkolne wyobrażenie o cieple i zimnie i pokazujemy, co naprawdę czuje twoja skóra. W środku: dlaczego cieplik, najpiękniejsza teoria ciepła, umarł w monachijskim arsenale od tępego wiertła, beczki wody i konia chodzącego w kółko; James Joule i termometr w podróży poślubnej; ziarenko pyłku, które Einstein i Perrin zamienili w dowód istnienia atomów; balon, opona, pot i para z garnka jako demonstracje jednej zasady. Główny zwrot: temperatura to tempo drgania atomów, ciepło to jego przekazywanie, a zimno to prędkość, z jaką oddajesz własne drganie. Stal nie jest zimna, jest szybka w odbieraniu. Ogień nie wchodzi w skórę, tylko ją rozbuja. Ta sama skala prowadzi od chmury atomów w Bremie, schłodzonej do trzydziestu ośmiu bilionowych stopnia nad zerem, do piętnastu milionów stopni w środku Słońca. I uczciwa granica: dlaczego drganie zawsze się wyrównuje i nigdy nie zbiera z powrotem, to pytanie o kierunek czasu, i tu ten odcinek się zatrzymuje.