Shabe HezaarOyekom - Part 1/3

نامِ نامی‌اش شهرزاد است. خواهری دارد؛ دین‌آزاد.دختران وزیرند گویا. پادشاه بدخیال را که هرشب باکره‌ای تزویج می‌کند و صبح می‌کشد چاره می‌جویند. این شهرزاد به تدبیر خود همسر وِی می‌شود یک‌شبه. اما به یاری دین‌آزاد هزار شب به سِحرِ کلام، سلطان را در خواب می‌کنند تا از کُشتن دوشیزگان یادی نکند؛ و این‌طور هزار و یک جوانه زن را از تیغ سیّاف و جلّاد خلاصی می‌بخشد... از متن نمایش‌نامه ************************************* توضیح: مهر و آبان 1382 یادم نمی‌ره. چهارتا ده ساعت (یا شایدم بیش‌تر) توی صف ایستادم و چهار بار این نمایش را دیدم. نمی‌تونم احساسم رو توصیف کنم و بگم که چه‌قدر لذت می‌بردم. یک روز به خودم گفتم این اجرا هم تموم می‌شه و مثل «کارنامه‌ی بندار بیدخش» باید فقط صداها رو از توی کتاب بشنوی، بارها و بارها نمایش‌نامه‌ش رو بخونی و این نمایش استثنایی رو توی ذهنت زنده نگه داری. یه‌دفه به سرم زد صدای نمایش رو ضبط کنم که بعداً بهش گوش بدم. با یکسری عملیات محیرالعقول موفق شدم صدای اجرای آخر نمایش رو ضبط کنم. (متن کامل در وبلاگ) بعد از ده سال، توی برنامه‌ی نمایش‌نامه‌خوانی «آرش»، توی دانشگاه استنفورد، رفتم پیش استاد بیضایی و ازشون پرسیدم شما که نمایش «شب هزارویکم» رو فیلم‌برداری کردید چرا منتشرش نمی‌کنید؟ استاد گفتن: «سرمایه و وقت و تدوین‌گر حرفه‌ای لازم دارم که هیچ‌کدوم رو ندارم.» بعد من به کارم اعتراف کردم و گفتم: «پس اجازه می‌دین که من اون فایل صوتی رو بذارم توی یوتیوب که علاقه‌مندان بشنون؟» استاد سعی کردن از جواب تفره برن، اما من سماجت کردم و آخر ایشون اجاز دادن که این کار رو بکنم. و با توجه به شناختی که ازشون دارم و می‌دونم توی رودربایستی نمی‌مونن، با هزار زحمت این ویدئو رو ساختم و گذاشتم توی یوتیوب. امیدوارم باعث نارحتی استاد نشده باشم. و همین‌جا می‌گم که اگه استاد نظرشون عوض بشه، فوراً این ویدوئو رو از توی یوتیوب برمی‌دارم. اینا رو گفتم که بگم: 1. از استاد بیضایی اجازه گرفته‌ام. 2. بابت صدای خش‌خش و سرفه‌ها و صدای حرف‌زدن‌ها عذر می‌خوام (هرچند که آدم انقدر محو نمایش می‌شه که اون صداها رو نمی‌شنوه.) 3. جز عکسای آخر کتاب نمایش‌نامه (چاپ روشنگران) هیچ عکس دیگه‌ای پیدا نکردم و با فقط هشت‌تا عکس یه نمایش 58 دقیقه‌ای رو تصویرگذاری کردم (ببخشید اگه خوب نیست. هدف صدای نمایشه.) 4. عنوان‌بندی آخر رو از بروشور نمایش برداشته‌م و هیچکدوم ازاون آدم‌هایی که اسمشون اون‌جاست روحشون هم از این کار من خبر نداره. اسم‌ها رو گذاشتم فقط برای این که هنرمندا بدونن اگه با آدم‌های بزرگی مثل استاد بیضایی کار کنن، اسمشون همیشه می‌مونه. 5. استاد بیضایی «فردوسیِ زمان» و «شکسپیر ایران» هستن، می‌خواستم ازشون قدردانی کرده باشم. منتظر قسمت‌های دوم و سوم باشید...