Republika Wenecka (1571–1797): dlaczego Napoleon nie musiał jej zdobywać

12 maja 1797 roku Wielka Rada Wenecji zebrała się bez kworum i w kilka minut przegłosowała koniec tysiącletniej Republiki. Ani jeden francuski żołnierz nie stał jeszcze wtedy w mieście. Pod koniec XVI wieku Wenecja panowała nad Cyprem, Kretą, Korfu, Dalmacją i połową północnych Włoch, a jej Arsenał potrafił zbudować galerę w ciągu jednego dnia. Zwycięstwo pod Lepanto w 1571 roku wydawało się potwierdzeniem jej potęgi, choć kosztowało ją Cypr. W ciągu następnych dwóch stuleci szlaki handlowe przesunęły się na północ, do Holendrów i Anglików. Dwadzieścia cztery lata wojny o Kretę pochłonęły dziesiątki lat dochodów państwa. Aby za nią zapłacić, Republika po raz pierwszy zaczęła sprzedawać miejsca w Złotej Księdze patrycjatu. Po utracie Morei w 1718 roku Senat postanowił, że Wenecja nie będzie już prowadzić wojen. Przez osiemdziesiąt lat neutralność działała. Wenecja stała się miastem karnawału, opery i podróżników odbywających Grand Tour, a jej armia istniała głównie na papierze. Kiedy w 1796 roku do Włoch wkroczył dwudziestosiedmioletni Napoleon Bonaparte, okazało się, że neutralność bez armii nie znaczy nic. W filmie: Arsenał i ustrój Republiki, mit upadku po odkryciu drogi morskiej do Indii, finanse wojny kandyjskiej, sprzedaż szlachectwa, Paolo Sarpi i papieski interdykt, wybuch Partenonu, ostatni admirał Angelo Emo, „Weronska Wielkanoc”, incydent przy Lido, ostatni doża Lodovico Manin i traktat w Campo Formio, w którym nikt nie zapytał Wenecjan o zdanie. Tagi: Republika Wenecka, Wenecja, historia Wenecji, upadek Wenecji, Najjaśniejsza Republika, doża, Lodovico Manin, Napoleon Bonaparte, Campo Formio, bitwa pod Lepanto, wojna kandyjska, Kreta, Morea, Arsenał wenecki, Złota Księga, Paolo Sarpi, Francesco Morosini, upadek imperiów, film dokumentalny historia, historia nowożytna Źródła Dante Alighieri, Boska Komedia. Piekło, pieśń XXI (orig. Divina Commedia. Inferno), ok. 1310–1314 Girolamo Priuli, Dzienniki (orig. I Diarii), 1494–1512 Gasparo Contarini, O urzędach i ustroju Republiki Weneckiej (orig. De magistratibus et republica Venetorum), 1543 Paolo Sarpi, Historia Soboru Trydenckiego (orig. Istoria del Concilio Tridentino), Londyn 1619 Abraham-Nicolas Amelot de la Houssaye, Historia rządu weneckiego (orig. Histoire du gouvernement de Venise), 1676 Charles de Brosses, Listy poufałe pisane z Włoch (orig. Lettres familières écrites d’Italie), 1739–1740 Jean-Jacques Rousseau, Wyznania (orig. Les Confessions), wyd. 1782–1789 Johann Wolfgang von Goethe, Podróż włoska (orig. Italienische Reise), 1816–1817 Ugo Foscolo, Ostatnie listy Jacopa Ortisa (orig. Ultime lettere di Jacopo Ortis), 1802 Pierre Daru, Historia Republiki Weneckiej (orig. Histoire de la République de Venise), 1819 Samuele Romanin, Udokumentowana historia Wenecji (orig. Storia documentata di Venezia), 1853–1861 John Ruskin, Kamienie Wenecji (orig. The Stones of Venice), 1851–1853