Goddess of Peace (Խաղաղության Դիցուհին) — Armenian Goddess of Justice | Symphonic Metal | Karen Frei

Goddess of Peace (Խաղաղության Դիցուհին) — a forgotten Armenian goddess of justice and peace, born of stone and wind. She seeks no throne and no crown: where she walks, chains fall apart and darkness retreats. Armenian Symphonic Metal with duduk, choir and orchestra. Հայկական երգ · армянская музыка · армянская богиня мира 🎧 Listen on Spotify, Apple Music & all platforms: https://distrokid.com/hyperfollow/kar... 🔔 Subscribe for more epic Armenian music. ▶️ Playlist:    • Armenian Epic Metal — Legends & History | ...   Lyrics, Music & Creative Direction: Karen Frei ━━━━━━━━━━━━━━━ 🇦🇲 ԽՈՍՔԵՐ Մշուշում ննջում է լեռը… Նա ծնվում է քարից ու քամուց, Ու դեռևս իսպառ չմարած հույսի շավղից, Քայլի մեջ՝ ծանր, բայց խաղաղ լույս, Որին դարերն իսկ են խոնարհվում, Այնտեղ, ուր խիտ մշուշն է պատում լեռը, Նրա հանգիստը մեղմ խախտվում է, Ու ամեն մի վախ, որ քնած է սրտում, Կորչում է, երբ նա մոտենում է։ Լսո՞ւմ ես, ինչպես են սարերը երգում, Երբ գալիս է նրա դատը, Դա ոչ թե վախ է, ոչ էլ դատապարտում, Այլ նրա կյանքի ընթացքն է միշտ։ Նա գնում է — ու կապանքը քանդվում է, Հողի ու կրակի միջով, Ոչ աթոռ է ուզում, ոչ թագ, Նա պարզապես պահում է ներսում լույս, Նա գնում է — ու մութը նահանջում է, Անգամ թագավորն իսկ խոնարհվում նրան, Թեկուզ ամեն ինչ ընկնի մոռացության, Նրա խոսքն է՝ քարին կերտված։ Նրա շնչում՝ լեռան սառն օդ, Նրա լռության մեջ՝ ապագա զարթոնք, Նա կրում է մոր հին հույսի արցունք, Նա ուղի է, որ շարժվում է լուռ, Յուրաքանչյուր վերքը իր մարմնի վրա Դառնում է սուրբ նշան, ոչ թե տկարություն, Ու որտեղ վախը դառնում է փոշի, Նա մնում է՝ քարացած, ժայռի եզրին։ Օ՜-օ՜-օ՜… Դատեա՛ արդար… Օ՜-օ՜-օ՜… Խաղաղեա՛ սիրտս… Նա գնում է — ու կապանքը քանդվում է, Հողի ու կրակի միջով, Ու նույնիսկ երբ հետքը անհետանում է, Նա մնում է՝ մշուշին սպասող լուռ։ Մշուշ… Հույս… Զարթոնք… ━━━━━━━━━━━━━━━ 🇬🇧 ENGLISH The mountain slumbers in the mist… She is born of stone and wind, From the trail of a hope not yet extinguished, In her step — heavy, yet a peaceful light, Before which even the ages bow. Where thick mist shrouds the mountain, Her stillness gently stirs, And every fear asleep in the heart Fades as she draws near. Do you hear the mountains singing When her judgment comes? It is neither fear nor condemnation, But the eternal course of her life. She walks — and the chains fall apart, Through earth and fire, She wants no throne, no crown, She simply keeps the light within. She walks — and darkness retreats, Even the king bows before her, Though all may fall into oblivion, Her word is carved in stone. In her breath — cold mountain air, In her silence — an awakening to come, She carries a mother's ancient tear of hope, She is a path that moves in silence. Every wound upon her body Becomes a sacred sign, not weakness, And where fear turns to dust, She stands — turned to stone, at the cliff's edge. Oh… Judge justly… Oh… Bring peace to my heart… She walks — and the chains fall apart, Through earth and fire, And even when her trace has vanished, She remains — silently awaiting the mist. Mist… Hope… Awakening… ━━━━━━━━━━━━━━━ 🇷🇺 РУССКИЙ В тумане дремлет гора… Она рождается из камня и ветра, Из следа ещё не угасшей надежды, В её шаге — тяжесть, но мирный свет, Пред которым склоняются даже века. Там, где густой туман окутывает гору, Её покой мягко нарушается, И всякий страх, что дремлет в сердце, Гаснет, когда она приближается. Слышишь, как поют горы, Когда наступает её суд? Это не страх и не осуждение, А вечное течение её жизни. Она идёт — и оковы распадаются, Сквозь землю и огонь, Не трон ей нужен, не венец, Она просто хранит в себе свет. Она идёт — и тьма отступает, Даже царь склоняется перед ней, Пусть всё канет в забвение, Её слово высечено в камне. В её дыхании — холодный горный воздух, В её молчании — грядущее пробуждение, Она несёт древнюю слезу надежды матери, Она — путь, что движется в тишине. Каждая рана на её теле Становится священным знаком, а не слабостью, И там, где страх становится пылью, Она стоит — окаменевшая, на краю утёса. О-о-о… Суди справедливо… О-о-о… Умиротвори моё сердце… Она идёт — и оковы распадаются, Сквозь землю и огонь, И даже когда исчезнет её след, Она остаётся — молча ждущей туман. Туман… Надежда… Пробуждение… #ArmenianMusic #SymphonicMetal #Duduk #Հայկականերգ #АрмянскаяМузыка