مرا میشناسی بقیعم | میثم مطیعی

مرا می‌شناسی بقیعم/ منم قبله گاه غریبان مرا می شناسی بقیعم/ که با اشک و آهم چراغان چه شبها که بی روضه مردم/ در آغوش من گریه کردند به صادق به باقر به سجاد/ به یاد حسن گریه کردند غم غربت من/ رسیده به افلاک که ارکان ارض است/ در این تربت پاک (واویلا، واغربتا) بقیعم که پر کرده عمری/ غم فاطمه خلوتم را زپنهانی قبر زهرا/ بخوان قصه غربتم را گهی بر مزار امامان/ گهی نزد ام البنینم من آن تربت ساده هستم/ که با عرشیان همنشینم شده زائر من/ هزاران کبوتر شده همدم من/ مزار پیمبر (واویلا، واغربتا) پر از ماتم فاطمیه/ پر از داغ پیغمبرم من پر از روضه‌های نخوانده/ پر از غربت حیدرم من پریشانم از منع گریه/ پریشانم از منع ماتم به سر آید این عصر عسرت/ بنا بر روایات محکم دل من گرفته /خدایا خدایا از این عمروعاصان/ از این بولهب‌ها (واویلا، واغربتا) میلاد عرفان پور