kül oldu

Yine aynı karanlık... Yine aynı hatıralar... Gitmiyorsun be... Masada tek bir kadeh, karşımda hayalin durur Bu şehrin ışıkları, sanki yüzüme kurşun vurur Herkes "geçer" dedi, zaman ilaç olur dediler Senin yokluğun ilaç değil, sanki derin bir keder Cebimde kalan tek şey, o günün solgun fotoğrafı Herkes mutlu sanıyor, görmüyorlar içimdeki infazı! Kül oldu hayallerimiz, savruldu rüzgarda Sen başka hayata döndün, ben kaldım bu darda Yazık değil mi bana? Söyle, değdi mi gidişin? Unutulmuyor be zalim, hala ilk günkü gibisin! Sokakları arşınladım, adını yazdım duvarlara Seni soran herkese sustum, daldım uzak hatıralara Bir sesin yeterdi aslında, dünyamı döndürmeye Şimdi kaldım baş başa, kendimi söndürmeye Yeminler bozuldu, o kurduğumuz bütün evler yıkıldı Benim sana olan sevgim, bu şehre karanlık gibi takıldı! Belki bir gün, bir yerde karşılaşırız... Gözlerimin içine bakarsın... Ama ben o gün, çoktan unutmuş olurum diye korkuyorum... Kül oldu hayallerimiz, savruldu rüzgarda Sen başka hayata döndün, ben kaldım bu darda Yazık değil mi bana? Söyle, değdi mi gidişin? Unutulmuyor be zalim, hala ilk günkü gibisin! Gittin... Bitti... Gözlerinden... Gönlünden... Sildin...