020-"വരിക, സ്രഷ്ടാവായ ആത്മാവേ" 4:“പാരക്ലീത്”...വ്യക്തിത്വസ്വഭാവം.-Cardinal Raniero Cantalamessa

അധ്യായം 4- നാം ‘പാരക്ലീത്’ എന്നു വിളിക്കുന്നവനേ പരിശുദ്ധാത്മാവ് നമ്മെയും പാരക്ലീതുമാരാകാൻ പഠിപ്പിക്കുന്നു 4 “പാരക്ലീത്” എന്നത് പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ വ്യക്തിത്വസ്വഭാവം ഏറ്റവും വ്യക്തമായി പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന വിശേഷണമാണ്. ഈ വിശേഷണം ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട്, സ്തോത്രഗീതത്തിന്റെ രചയിതാവ് പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ ധ്യാനിക്കുന്നതിൽ നമ്മെ നിർണായകമായ ഒരു പടി മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നു. “സ്രഷ്ടാവ്” എന്ന പദംകൊണ്ട് ആത്മാവ് സ്വഭാവത്താൽ ദൈവികനാണെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ “പാരക്ലീത്” എന്ന പദംകൊണ്ട് ആത്മാവ് ഒരു ദൈവിക വ്യക്തിയുമാണെന്ന് ഉറപ്പിക്കുന്നു. ആത്മാവിന്റെ മറ്റു വിശേഷണങ്ങളും പ്രതീകങ്ങളും—ജലം, അഗ്‌നി, സ്നേഹം, ‘ആത്മാവ്’ എന്ന പേര് തന്നെയും—പരിശുദ്ധാത്മാവിൽ “ദൈവികമായ എന്തോ ഒന്ന്” ഉണ്ടെന്ന് മാത്രം നമ്മെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ കഴിയുമായിരിക്കും. എന്നാൽ ‘പാരക്ലീത്’ സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ ഒരു വ്യക്തിപരമായ വിശേഷണമാണ്: ബുദ്ധിയും ഇച്ഛയും സൂചിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ അത് ഒരു വ്യക്തിക്കു മാത്രമേ പ്രയോഗിക്കാനാകൂ. വ്യാകരണപരമായി, pneuma, “ശ്വാസം,” എന്നതുപോലെ ഇത് നപുംസകലിംഗമല്ല; പുരുഷലിംഗമാണ്, അതിനോടനുബന്ധിച്ച സർവ്വനാമം “അവൻ” എന്നതാണ്, “അത്” എന്നല്ല. യോഹന്നാൻ നപുംസകലിംഗമായ pneumaയെ പരാമർശിക്കുന്ന സ്ഥലത്തുപോലും, “അവൻ [ekeinos] എന്നെ മഹത്വപ്പെടുത്തും” (യോഹ16:14) എന്നു എഴുതുന്നു. പരിശുദ്ധാത്മാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ ധാരണയോട് അവിശ്വസ്തനാകുന്നതിനെക്കാൾ ഗ്രീക്ക് വ്യാകരണനിയമങ്ങളെ അവഗണിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം തയ്യാറായിരുന്നതെന്ന് ഇതിലൂടെ കാണാം. 9 ഇതിലൂടെ യോഹന്നാന്റെ മനസ്സിൽ ദൈവിക വ്യക്തികളെയോ ത്രിത്വത്തെയോ കുറിച്ചുള്ള നമ്മുടെ ഇന്നത്തെ ആശയം വ്യക്തമായി ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് സൂചിപ്പിക്കാനല്ല ഞങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്; സഭയുടെ ഭാവിയിലെ വിശ്വാസത്തെ ന്യായീകരിക്കാൻ മതിയായത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിലുണ്ടായിരുന്നു എന്നു മാത്രമാണ് പറയുന്നത്. യാതൊരു അനിശ്ചിതത്വവും അവശേഷിക്കാൻ അനുവദിക്കാനാകാത്ത അത്യന്തം നിർണായകമായ ഒരു വിഷയമാണിത്. അല്ലെങ്കിൽ Veni Creator എന്ന സ്തോത്രഗീതത്തിന്റെ അർത്ഥം നമുക്ക് ഗ്രഹിക്കാനാവില്ല; കാരണം ആ സ്തോത്രഗീതം മുഴുവനും കേൾക്കാനും, “വരാനും,” “സന്ദർശിക്കാനും” യഥാർത്ഥത്തിൽ കഴിവുള്ള ഒരു യഥാർത്ഥ വ്യക്തിയോടുള്ള—ഒരു ‘ആരെയോ’ അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്ന—നിലവിളിയാണ്. യോഹന്നാനിൽ, ആത്മാവും യേശുവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം യേശുവും പിതാവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന്റെ മാതൃകയിലാണ്. പിതാവാണ് പുത്രനെക്കുറിച്ച് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നത്; പരിശുദ്ധാത്മാവാണ് യേശുവിനെക്കുറിച്ച് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നത് (യോഹ 15:26) പുത്രൻ സ്വന്തം നിലയിൽ മാത്രം സംസാരിക്കുന്നില്ല; പിതാവിൽ നിന്ന് കേട്ടത് പറയുന്നു. അതുപോലെ ആത്മാവും സ്വന്തം നിലയിൽ മാത്രം സംസാരിക്കുന്നില്ല; പുത്രനിൽ നിന്ന് കേട്ടത് പറയുന്നു (യോഹ 16:13). യേശു പിതാവിനെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നു (യോഹ8:49; 17:1), ആത്മാവ് യേശുവിനെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നു (യോഹ16:14). ഈ വിഷയത്തിൽ പൗലോസും യോഹന്നാനോടു പൂർണ്ണമായി യോജിക്കുന്നു; അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാക്ഷ്യവും നാം കേൾക്കാതെ പോകാനാവില്ല. അദ്ദേഹത്തിനും ആത്മാവ് വെറും ഒരു പ്രവർത്തനം മാത്രമല്ല, പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഒരു വ്യക്തിയാണ്; അതായത് ബുദ്ധിയും ഇച്ഛയും ഉള്ള, താൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നതെന്ന് അറിയുകയും സ്വതന്ത്രമായി അത് ചെയ്യാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു പ്രവർത്തനതത്വം. ആത്മാവ് പഠിപ്പിക്കുന്നു, സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു, ഞരങ്ങുന്നു, മദ്ധ്യസ്ഥത വഹിക്കുന്നു, ദുഃഖിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു, അറിയുന്നു, ആഗ്രഹിക്കുന്നു എന്നു പൗലോസ് പറയുന്നു. pneumaയെ വസ്തുനിഷ്ഠമായതിലുപരി വ്യക്തിപരമായി മനസ്സിലാക്കുന്ന ഈ വ്യക്തമായ വികാസം പൗലോസ് ഉപയോഗിക്കുന്ന ത്രിത്വസൂത്രങ്ങളാൽ സ്ഥിരീകരിക്കപ്പെടുന്നു: “കർത്താവായ യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ കൃപയും ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹവും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ കൂട്ടായ്മയും നിങ്ങളെല്ലാവരോടും കൂടെയിരിക്കട്ടെ” 2Cor13:13). Mt 28:19 (“.. പിതാവിന്റെയും പുത്രന്റെയും പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെയും നാമത്തിൽ അവരെ സ്നാനപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് ..”) എന്ന വചനത്തിന്റെയും പിന്നീട് വികസിച്ച സഭാവിശ്വാസത്തിന്റെയും വെളിച്ചത്തിൽ വായിക്കുമ്പോൾ, ഈ ത്രിത്വസൂത്രങ്ങൾ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെക്കുറിച്ചുള്ള വെളിപ്പാടിനെ പിതാവിനെയും പുത്രനെയും കുറിച്ചുള്ള വെളിപ്പാടുമായി—അതായത് ത്രിത്വവെളിപ്പാടുമായി—ബന്ധിപ്പിച്ചുള്ള ഒരു പുതിയ ദിശ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.വിശുദ്ധ പൗലോസിൽ പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ “മഹത്വത്തിൽ ഉള്ള കർത്താവ് സമൂഹത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്രമാത്രം പരിഗണിക്കുമ്പോൾ അവനോടു തിരിച്ചറിയപ്പെടേണ്ട ഒരു ശക്തി”യായി വിശദീകരിക്കുന്നവരുണ്ട്. എന്നാൽ ഈ നിലപാട്, ക്രിസ്തുവിന്റെ ഉയിർപ്പിന് മുമ്പും അവന്റെ മനുഷ്യാവതാരത്തിന് മുമ്പുപോലും ബൈബിളിൽ ആത്മാവ് സന്നിഹിതനാണെന്ന വസ്തുത കണക്കിലെടുക്കുന്നില്ല. പൗലോസ് അവനെ “ദൈവത്തിന്റെ ആത്മാവ്” എന്നു വിളിക്കുന്നു, വെറും “ക്രിസ്തുവിന്റെ ആത്മാവ്” എന്നു മാത്രമല്ല 1Cor 2:11–14. അങ്ങനെ, പരിശുദ്ധാത്മാവിനെ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ കർത്താവുമായി “സമൂഹത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്രമാത്രം” തിരിച്ചറിയേണ്ടതാണെങ്കിൽ, ഉയിർപ്പ് തന്നെ ആത്മാവിന്റെ പ്രവർത്തിയായി എങ്ങനെ പറയാനാകും?“യേശുവിനെ മരിച്ചവരിൽ നിന്ന് ഉയിർപ്പിച്ചവന്റെ ആത്മാവ്” Rom 8:11, അല്ലെങ്കിൽ “പരിശുദ്ധാത്മാവിനാലല്ലാതെ ആരും ‘യേശു കർത്താവാണ്’ എന്നു പറയാൻ കഴിയില്ല” 1Cor12:3 എന്നിങ്ങനെയുള്ള വാക്യങ്ങൾക്ക് എന്ത് അർത്ഥമാകും? ഈ പ്രയോഗങ്ങൾ ആത്മാവിനും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ ക്രിസ്തുവിനും ഇടയിൽ വ്യക്തമായൊരു വ്യത്യാസം മുൻകൂട്ടി സൂചിപ്പിക്കുന്നില്ലേയോ? തീർച്ചയായും ആത്മാവിനും ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ കർത്താവിനും ഇടയിൽ അതീവ അടുത്ത ബന്ധമുണ്ട്. “കർത്താവ് ആത്മാവാണ്” 2 Cor3:17; എന്നാൽ ഉടനെതന്നെ “കർത്താവിന്റെ ആത്മാവ്” എന്നും പറയുന്നു), “അവസാനത്തെ ആദാം ജീവൻ നൽകുന്ന ആത്മാവായി” 1Cor 15:45 എന്നിങ്ങനെയുള്ള പ്രയോഗങ്ങളും പൗലോസ് ഉപയോഗിക്കുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ക്രിസ്തു ശരീരധാരിയായ ആത്മാവും ആത്മാവ് ആത്മീയവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ക്രിസ്തുവും മാത്രമാണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നവിധം ഈ പ്രസ്താവനകളെ മറ്റെല്ലാ വചനങ്ങളിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചു കാണാൻ കഴിയില്ല.