Piszę już napisane // spotkanie autorskie z Lucyną Skompską

Wszystko już zostało napisane. Dzieciństwo, miłość, śmierć, utrata, samotność - literatura bierze je na warsztat od tysięcy lat. Trudno dziś znaleźć doświadczenie, którego ktoś przed nami nie próbował nazwać. A jednak Szymborska miała rację: nie ma dwóch identycznych chwil, dwóch identycznych strat ani dwóch identycznych spojrzeń na ten sam świat. 17 września o godz. 18:00 porozmawiamy o tym z Lucyną Skompską. Rozmowę poprowadzi Rafał Gawin. I to spotkanie też już się nie powtórzy, więc zapiszcie tę datę! Lucyna Skompska swoją najnowszą książkę nazywa „piszę już napisane”. Trudno o lepszy tytuł w tym przypadku. Można go potraktować jak przewrotną odpowiedź na jeden z najstarszych lęków literatury, czyli co jeszcze można powiedzieć, skoro w zasadzie wszystko już powiedziano? W wierszach Skompskiej te wszystkie "domyślne" tematy powracają, ale powrót ten nie oznacza kopii. Autorkę interesuje to, co słowo może ocalić z rzeczywistości skazanej na znikanie. Obraz, gest, miejsce, człowieka. To, co przez chwilę było obecne, a za moment stanie się wspomnieniem. Pamięć przesuwa obrazy, czas zmienia ich znaczenia, a utrata każe na nowo nazywać to, co jeszcze przed chwilą wydawało się oczywiste. Krzysztof Siwczyk pisze o jej „idiomatycznej kartografii” - osobnej mapie prowadzącej przez światy, które istniały, zniknęły albo istnieją już tylko dlatego, że zostały zapisane. O autorce: Lucyna Skompska, ur. 1949. Poetka, autorka książek dla dzieci i felietonistka, zajmuje się też krytyką sztuki i literatury. Wydała trzynaście zbiorów wierszy, ostatnio m.in. Czarne wnętrze czarny dach (2021) i Ani rozmiaru ani skali (2023), dwie książki dla dzieci: Wakacje na Guziku (1986) i Przygody kota Kacpra i myszki Lulu (1987) oraz wybór felietonów Od róż do liter (2006), publikowanych w „Tyglu Kultury". Przygotowała dwie dwujęzyczne antologie prezentujące łódzką poezję: Wiersze szesnastu poetów, z przekładami na język francuski N. Gourgaud, i Dialog z pamięcią. Wiersze z Łodzi, z przekładami na język niemiecki K. Dedeciusa. Członkini Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Wiele lat związana z Łodzią, obecnie mieszka w Katowicach. Recenzja Krzysztofa Siwczyka: "Wiersze Lucyny Skompskiej nie wikłają się w autotematyczny deadlock. Znajdują wyjście spod ściany straceń języka, próbując ufać swojej idiomatycznej kartografii. Odzyskują to, co utracone w bezpretensjonalnej migawce światów, które miały miejsce gdzieś między „dwoma Nowymi Zelandiami". Rozkładają przed oczami czytelnika kulisty nawrót tego samego w zdaniach na wypadek całkiem realnych śmierci. Zdania te są rzecz jasna "już napisane", tak jak oczywisty los utraty dedykowany jest wszystkiemu, co żywe. Niemniej "litery płyną w żyłach" uruchamiając krwiobieg poetycki Skąpskiej, pracujący na przekór autolizie, w upartym buncie autorki, której dyskretna obecność w polskiej literaturze będzie tylko rosnąć. Jak serce na widok tej poetyckiej jedyności, która w cudowny sposób staje się zaproszeniem do wielości odczytań, identyfikacji i ostatecznie empatii. Współbycia w tym "nieistnieniu". "