Nawet wiosna nie wie - M. Pawlikowska-Jasnorzewska

TEKST: Nie widziałam cię już od miesiąca, A za oknem wciąż zakwita bez, Dzień za dniem odchodzi, noc się wtrąca, A ja nie wiem, czy to jawa, czy sen. Nad jeziorem drżące odbicie nieba, Wiatr porusza zasłonami drzew, Czego więcej w sercu dziś potrzeba, Skoro wciąż pamięta twoją krew. Można żyć bez powietrza, Można żyć pośród gwiazd, Można zamknąć w fotografii Cały dawny, piękny świat. Lecz gdy miłość już odchodzi, Gdy milczeniem kończy się, Nawet wiosna nie wie o tym, Że bez ciebie nie mam mnie. Były ziemią, światłem, ciepłem dłoni, Szeptem, który nie pozwalał słuchać, Dziś wspomnienie w pustym domu dzwoni, Jakby chciało jeszcze ciebie znać. Czy to serce samo siebie łudzi, Czy wciąż czeka na spóźniony list? Tyle uczuć może umrzeć w ludziach, Choć na ustach jeszcze kwitnie świt. Można żyć bez powietrza, Można żyć pośród gwiazd, Można zamknąć w fotografii Cały dawny, piękny świat. Lecz gdy miłość już odchodzi, Gdy milczeniem kończy się, Nawet wiosna nie wie o tym, Że bez ciebie nie mam mnie. A jeśli jutro przyjdzie nowe lato, I róże znów rozkwitną pośród traw, Czy zapomnę, ile było warte to To szczęście, co nie chciało wiecznie trwać? Można żyć bez powietrza, Można przywyknąć do ran, Lecz nie znajdzie się na świecie Drugiej chwili takiej jak tamta. I choć czas zaciera ślady, Choć ucisza dawny żal, W jednej małej fotografii Zostanie mój utracony świat. Zostanie tylko fotografia... A przecież kiedyś mieliśmy cały świat.