استاد امانی، عرس ابوالمعانی بیدل، سال۱۳۶۹

به گردانندگی مرحوم سید حامد نوری شعر: پی اشک من ندانم به‌کجا رسیده باشد ز پی‌ات دویدنی داشت به رهی چکیده باشد ز نگاه سرکشیدن به رخت چه احتمال است مگر از کمین حیرت مژه قد کشیده باشد تب و تاب موج باید ز غرور بحر دیدن چه رسد به حالم آنکس‌که ترا ندیده باشد به نسیمی از اجابت چمن حضور داریم دل چاک بال می‌زد سحری دمیده باشد به چمن زخون بسمل همه جا بهار ناز است دم تیغ آن تبسم رگ گل بریده باشد دل ما نداشت چیزی ‌که توان نمود صیدش سر زلفت از خجالت چقدر خمیده باشد چه ‌بلندی و چه پستی‌، چه عدم چه ملک هستی نشنیده‌ایم جایی‌که کس آرمیده باشد بم‌ و زیر هستی‌ما چو خروش‌ ساز عنقاست شنو از کسی‌که او هم زکسی شنیده باشد ز طریق شمع غافل مگذر درین بیابان مژه آب ده ز خاری‌ که به پا خلیده باشد غم هیچکس ندارد فلک غرور پیما به زبان مدبری چند گله می تپیده باشد به دماغ دعوی عشق سر بوالهوس بلند است مگر از دکان قصاب جگری خریده باشد همه‌کس سراغ مطلب به دری رساند و نازید من و ناز نیم‌جانی‌ که به لب رسیده باشد به هزار پرده بیدل ز دهان بی‌نشانش سخنی شنیده‌ام من‌ که‌ کسی ندیده باشد "بیدل"