ครั้งนี้ก็เช่นกัน

ในคืนที่ฟ้ามืดลง ฉันยังมองดาวดวงเดิม แม้รู้ว่ามันอาจไกลเกินเอื้อม แต่หัวใจก็ยังเฝ้ามอง ทุกครั้งที่หัวใจวาดฝัน โลกนี้กลับลบมัน กี่ครั้งที่ฉันเริ่มต้นอีกหน สุดท้ายก็เหลือเพียงความว่างเปล่า เคยคิดว่าความหวังจะพาไป เคยเชื่อว่าสักวันคงถึงฝั่ง แต่เส้นทางที่เดินมาตลอดทาง กลับมีแต่รอยแผลของเมื่อวาน ฉันจึงเริ่มเข้าใจ ว่าทุกความฝันยากที่จะเป็นจริง และไม่มีวันเป็นจริง ทุกครั้งที่หัวใจวาดฝัน โลกกลับเป็นผู้ลบมันลง แต่ฉันยังเก็บเศษความหวัง ที่ตกอยู่ตรงปลายทาง ต่อให้ต้องเริ่มใหม่อีกกี่ครั้ง ต่อให้ความจริงทำร้ายเท่าไร ตราบใดที่หัวใจยังไม่ดับไป ฉันก็ยังมีสิทธิ์จะฝัน บางความรักเดินทางมาไกล แต่กลับต้องจบลงกลางทาง บางสิ่งที่คิดว่าจะอยู่ข้างกัน กลับกลายเป็นเพียงเรื่องราวในวันวาน ฉันเคยถามฟ้าว่าทำไม ต้องพรากสิ่งที่รักไปเสมอ แต่ไม่มีคำตอบใดจากฟ้า นอกจากคืนวันที่ยังเดินต่อไป บางทีชีวิตไม่ได้สัญญา ว่าจะให้ทุกอย่างที่เราต้องการ มันเพียงถามเราว่า เมื่อสูญเสียแล้ว...จะยังเดินไหม ทุกครั้งที่หัวใจวาดฝัน โลกกลับเป็นคนลบมันลง แต่ฉันยังเก็บเศษความหวัง ที่ตกอยู่ตรงปลายทาง ต่อให้ต้องเริ่มใหม่อีกกี่ครั้ง ต่อให้ความจริงทำร้ายเท่าไร ตราบใดที่หัวใจยังไม่ดับไป ฉันก็ยังมีสิทธิ์จะฝัน ถ้าความฝันต้องพังอีกครั้ง ฉันจะไม่โทษฟ้าอีกแล้ว เพราะอย่างน้อยในวันที่เคยฝัน ฉันเคยมีความสุขกับมันจริง ๆ และหากพรุ่งนี้ต้องเริ่มใหม่ ก็ปล่อยให้หัวใจเลือกเอง ว่าจะยอมอยู่กับความว่างเปล่า หรือจะวาดฝันขึ้นมาอีกครั้ง ทุกครั้งที่หัวใจวาดฝัน โลกอาจเป็นคนลบมันลง แต่ฉันจะเขียนมันขึ้นใหม่ ด้วยมือของฉันเอง ต่อให้ต้องเริ่มใหม่อีกกี่ครั้ง ต่อให้ความจริงไม่เคยอ่อนโยน ฉันจะไม่ยอมให้โลกทั้งใบ เป็นคนตัดสินว่าฉันควรฝันอะไร เพราะความฝันอาจถูกลบได้ แต่ตราบใดที่หัวใจยังเต้น ฉันก็ยังวาดมันขึ้นใหม่...