Jacek Kaczmarski - "Bajka o Polsce"

Popatrz na Polskę przy nadziei świtu: Wzgórza spotniałe, palce rzek zmarznięte Czekają w ciszy dziecięcego krzyku, Który radośnie obwieści jutrzenkę. Trudno uwierzyć, że w złocie, w zieleni, W otwartych głębiach granatowych dolin Złośliwe gnomy rozgrzebują ziemię W wiecznym pragnieniu śmierci i swawoli. Popatrz na Polskę pod południa żarem: Mrą wbite w ziemię obolałe mury, Słońce padając pod własnym ciężarem Spopiela wzgórza po ciężkich torturach. Trudno uwierzyć, że pośród popiołów – Gdzie strach pozostał i buduje schrony – Żyje dziwaczne plemię półaniołów, Już nie wielbionych, jeszcze nie strąconych. Popatrz na Polskę zachodniego nieba: Blask tworzy kształty, pyta o znaczenia, A cień człowieka większy niż cień drzewa, Cieniami ludzi owija się Ziemia. Trudno uwierzyć pod barw widowiskiem Na całe nieba ogromne dziedziny, Że to godzina zwilgotniałych pysków, Które smak ofiar odnajdują w ślinie. Popatrz na Polskę zatopioną we śnie, Od gwiazd chronioną przez chmurne odmęty: Wygasłe domy suną bezszelestnie Jak dnem do góry płynące okręty. Trudno uwierzyć wśród czarnych pejzaży, Że wewnątrz, w ostatnim powietrza pęcherzu Leżą gorące ciała marynarzy, Co jeszcze w przystań ostatnią nie wierzą. Bo chociaż ziemia z biegiem dnia się godzi Jak ma jej plemię pytać, czy szczęśliwa – Skoro zmuszone świtem w mrok uchodzić, W nocy zaś dmuchać w iskierkę łuczywa. Jacek Kaczmarski 1978