W odległej tajdze odkryto cmentarzysko żelaza.

Słyszałeś o żelaznym cmentarzu? Powiedziałem: — Nie. Uśmiechnął się pod nosem. — I dobrze. To znaczy, że nie dotarło to do niepotrzebnych uszu. Poprosiłem, żeby opowiedział. Długo odmawiał. Mówił, że starzy ludzie często mylą strach z prawdą, a młodzi później robią z tego niestworzone historie. Ale wieczorem, kiedy zostaliśmy sami, sam zaczął. — Było to w sześćdziesiątym pierwszym — powiedział. — Chociaż w papierach, jeśli w ogóle jeszcze zostały, może widnieć inny rok. Szliśmy wtedy przez północną tajgę, szukaliśmy śladów starej rudy. A znaleźliśmy cmentarz. Nie taki zwyczajny. Wszystkie krzyże były tam z czarnego żelaza. I stały inaczej niż na zwykłych grobach. Zapytałem: — Jak? Odpowiedział: — Jakby nie pilnowały zmarłych, tylko nie wpuszczały żywych.