Kendime Dönüyorum

Kendime Dönüyorum Geceyi bölüp adını söyledim, Cevapsız kaldı içimdeki ses. Sen giderken kapıyı sessiz örttün, Ben sandım ki dönersin bir nefes. Bir zaman ellerin evimdi benim, Şimdi dokunsam soğuyor duvarlar. Gözlerindeki o eski sıcaklık, Benden önce başka birine bakar. Bize ayrılan son treni kaçırdım, Peronda kaldı söyleyemediklerim. Sen başka bir sabaha uyandın, Ben geceye bıraktım kendimi. Ne senden kalan bir söz istiyorum, Ne de geri dönmeni bekliyorum. Kalbim kırık, ama hâlâ benim, Bu kez kendime dönüyorum. Fotoğraflar sararmış masamda, Gülüşümüz yabancı bir film gibi. Bir zaman “biz” diye başlayan her şey, Şimdi içimde eksik bir cümle gibi. Sana kızgın değilim, kendimeyim, Bile bile sustuğum gecelerden. İnsan bazen kaybetmez sevdiğini, Kendini bırakır onun peşinden. Bir daha aynı kapıda beklemem, Aynı hikâyeyi baştan yazmam. Sana ait sandığım bütün yollar, Meğer benimmiş, şimdi anlarım. Bize ayrılan son treni kaçırdım, Ama şehir hâlâ ışıklı bu gece. Sen başka bir hayat seçtin kendine, Ben kendimi seçtim ilk kez. Ne senden kalan bir söz istiyorum, Ne de geçmişe dönüp bakıyorum. Kalbim kırık, ama hâlâ benim, Yavaş yavaş iyileşiyorum. Bir gün bu şarkı çalar uzaktan, Adını duyarım, susarım sadece. Bazı insanlar kalmaz hayatında, Ama bıraktığı ders kalır içinde