W wieku 76 lat tragedia André Rieu jest niezwykle bolesna

André Rieu, człowiek, który przywrócił światu walca. Holenderski maestro, który wyniósł muzykę klasyczną z aksamitnych sal koncertowych i umieścił ją pod otwartym niebem, wypełniając stadiony na sześciu kontynentach dźwiękiem skrzypiec wznoszącym się ponad rykiem 100 000 głosów. W swojej charakterystycznej białej muszce, kaskadzie srebrnych loków i uśmiechu, który zdawał się pozbawiony ironii, zbudował najsłynniejszą orkiestrę koncertową w historii, Orkiestrę Johanna Straussa, i przekształcił ją w fenomen, którego żaden dyrektor muzyczny nie odważył się sobie wyobrazić. W szczytowym okresie ponad dwa miliony ludzi rocznie płaciło za to, by stać pod gwiazdami i płakać przy jego muzyce. Nie płakać z żalu, płakać z powodu czegoś rzadszego. Rozpoznania, poczucia, że ​​piękno w końcu nadeszło i że go nie przegapili. Ale za tym dziedzictwem kryje się historia nie tyle olśniewająca, co po cichu druzgocąca. Historia dzieciństwa spędzonego w cieniu oczekiwań ojca, małżeństwa rozciągniętego do granic możliwości przez dekady nieustannych tras koncertowych, ciała wyniszczonego tysiącami występów na przestrzeni 40 lat i żalu tak osobistego, że nawet ciepło publiczności nigdy nie było w stanie go w pełni dosięgnąć. Świat od dziesięcioleci oklaskuje jego radość, ale niewielu zastanawia się, ile kosztowało go utrzymanie uśmiechu.