duy

Verse 1 Küçük bir iz düştü taşın yüzüne, Kimse bakmadı, alıştı gözüne. Yarıklar büyüdü, gizli bir çığlık, Unutulan şehirde zamansız ağıt. Kırık merdiven, paslı kapılar, Suskun kalabalık, sahipsiz sokaklar. Görmezden gelinen çocuk bakışlar, Sıcak ekmek değil, taşla yarışlar. Nakarat Duy, bu söz kan değil, nefesin sitemi, Bir yangın taşıyor kalbin derinini. Külleri savrulsa da susmaz bu dil, İnancı çalınmaz, umut diri kalır. Verse 2 Bükülmüş yollar, eğilmiş duvar, Her çizgi saklar bin yıllık karar. Kader sandıkları sahte kilitler, Kime sordunsa, “sus” dedi emirler. Bir çığır açılır, susmaz dudaklar, Kimi “delilik” der, kimi “günahlar”. Ama gerçeğin sesi titrer derinde, Kapanmaz üstüne vurulan perde. Nakarat Duy, bu söz kan değil, nefesin sitemi, Bir yangın taşıyor kalbin derinini. Külleri savrulsa da susmaz bu dil, İnancı çalınmaz, umut diri kalır. Verse 3 Çatlak bardaktan su içen eller, Yorgun, yoksul, unutulmuş diller. Kimine yük oldu, kimine utanç, Oysa ki hakikat: yaşamak sancı. Karanın içinde yanar bir kıvılcım, Ezilen çığlıkta saklıdır hazzın. Bunu duymak için gerekmez kulak, Ruhuna işler, gerçeği bırak. Bridge Susma, bu ağıt kanunla yankı bulur, Her teli gerçeğin damarını vurur. İnce bir sızıyla yükselir ses, Yıkılmaz kalenin temeli bu nefes. Verse 4 Yaralı şehirden doğar cesaret, Taşın kalbinde saklıdır bereket. Kimse inanmaz, yine de sürer, Bir damla umut bin dağ büyütür. Yazılı değil bu, kalemle çizilmez, Kimin dilinde varsa, kolay silinmez. Yıkılsa dünya, sözümde kalırım, Hakikati taşırım, bedeli alırım. Final Nakarat Duy, bu söz kan değil, nefesin sitemi, Bir yangın taşıyor kalbin derinini. Külleri savrulsa da susmaz bu dil, İnancı çalınmaz, umut diri kalır.