สรุปเนื้อเรื่อง Castlevania: Rondo of Blood สปอย

Castlevania: Rondo of Blood ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มนุษย์เคยใช้ชีวิตท่ามกลางสันติและความกลมเกลียว ไม่มีใครทันสังเกตเงามืดที่ค่อย ๆ คลืบคลานเข้ามา จิตใจของผู้คนค่อย ๆ มืดบอดลงด้วยเงาแห่งความชั่วร้าย ความมืดกินกลืนวิญญาณของพวกเขาทีละน้อย ในยามวิกาล พวกเขารวมตัวกันเพื่อเชิญอำนาจแห่งซาตานด้วยเลือดบาป หวังจะหลีกหนีจากชะตาแห่งความตายของมนุษย์ ความชั่วร้ายจึงได้ถือกำเนิดขึ้นอีกครั้งในรูปร่างที่จับต้องได้ — มันสามารถแปรเปลี่ยนเป็นค้างคาว, หมอก หรือหมาป่า และมันดำรงชีวิตด้วยการดูดเลือดมนุษย์ เจ้าแห่งความมืด ผู้ครอบครองปราสาทแห่งปีศาจ — แดร็กคิวล่า ได้กลับมาเดินอยู่ท่ามกลางเราอีกครั้ง! ???: คุณเป็นใครเหรอคะ ? เป็นคนดีใช่ไหม? Richter: ฉันคือ ริคเตอร์ เบลมอนต์ นักล่าแวมไพร์ แล้วเธอล่ะ? (เด็กสาวกระโดดลงมายืนบนพื้น) ???: หนูชื่อ มาเรีย เรอนาร์ด ค่ะ หนูได้ยินเรื่องของคุณจากแอนเน็ตต์มาเยอะเลย หนูมาที่นี่เพื่อจัดการคนเลว แต่กลับถูกจับได้ ครอบครัวของหนูก็เป็นนักล่าแวมไพร์เหมือนกัน เพราะงั้น... หนูว่าเราน่าจะเป็นเพื่อนกันได้นะคะ! Richter: ได้สิ เพื่อนกัน (ทั้งสองจับมือกัน) Richter: แต่ มาเรีย เธอยังเด็กเกินไปนะ ปล่อยให้พี่ชายคนนี้จัดการเจ้าแวมไพร์นั่นเองดีกว่า Maria: อะไรกัน! คุณไม่รู้อะไรเลยสักนิด! หนูรับมือได้น่า! (ในถ้ำ เทร่ากำลังสวดอ้อนวอน ก่อนจะรู้สึกว่ามีใครบางคนอยู่ใกล้ เธอหันไปมอง) Tera: ใครน่ะ? อ๊ะ... (เทร่าวิ่งเข้าหาริคเตอร์) Richter: เอ่อ... ขอโทษนะครับ Tera: โอ้! เทวดาผู้พิทักษ์! ถูกส่งมาจากสวรรค์เพื่อช่วยฉันไว้ Richter: ทางที่ผ่านมาปลอดภัยแล้ว รีบกลับไปที่หมู่บ้านเถอะ เข้าใจไหม? Tera: ขอโทษนะคะ แต่คุณชื่ออะไรหรือ? Richter: (ยิ้ม) ฉันชื่อ ริคเตอร์ เบลมอนต์ นักล่าแวมไพร์ Tera: ริคเตอร์... ขอพระเจ้าอวยพรให้คุณปลอดภัย (ไอริสรู้สึกว่ามีใครบางคนอยู่ใกล้ เธอหันกลับไป) Iris: คุณเป็นมนุษย์เหรอ? คุณมาช่วยฉันใช่ไหม? Richter: ใช่ (ไอริสสังเกตเห็นแขนของริคเตอร์มีบาดแผล) Iris: โอ้ ไม่นะ คุณบาดเจ็บ! Richter: ไม่หรอก ฉันไม่เป็นไร แผลเล็กน้อยเอง ไม่มีอะไรน่ากังวล ไปก่อนนะ Iris: เดี๋ยวสิ! พ่อของฉันเป็นหมอนะ (ไอริสฉีกชุดของเธอเพื่อทำแผลให้ริคเตอร์) Iris: เสร็จแล้วล่ะ Richter: ขอบคุณนะ Iris: ไม่เลยค่ะ ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ ขอบคุณมากจริง ๆ คุณกำลังจะไปต่อใช่ไหม? ขอให้เดินทางอย่างปลอดภัยนะคะ (แดร็กคิวลาเดินเข้ามาในห้องคุมขังที่อาเน็ตต์ถูกขังอยู่) Dracula: ช่างเป็นหญิงสาวที่งดงามอะไรเช่นนี้ แน่นอนว่าเลือดของหญิงสาวแสนสวยจะช่วยดับกระหายของร่างกายข้าได้เป็นอย่างดี! (อาเน็ตต์ถือมีดไว้แน่น) Annette: อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ! Dracula: (ยิ้มมุมปาก) เจ้ากลัวอะไรกัน? แลกเลือดของเจ้ากับชีวิตนิรันดร์และความงามอันเป็นนิรันดร์ที่ข้ามอบให้ เจ้าไม่เห็นว่านั่นคือข้อแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรมเลยหรือ? มันง่ายมาก—ข้าได้ในสิ่งที่ต้องการ ส่วนเจ้าก็ได้สิ่งล้ำค่า และจากนั้นเราสองคนจะครองโลกนี้ด้วยกัน Annette: ถ้าการมีชีวิตเช่นนั้นหมายถึงต้องกลายเป็นสัตว์เดรัจฉานล่ะก็... ฉันยอมตายเสียดีกว่า! Dracula: เช่นนั้นก็จงตามใจ (อาเน็ตต์ส่งเสียงร้องสั้น ๆ) แต่ข้าขอถามหน่อย อะไรเล่าที่ทำให้ข้าเป็นเดรัจฉาน? ถ้าความเป็นอยู่ของข้าเองคือสิ่งที่ทำให้ข้าเป็นเช่นนั้น มันไม่ใช่ความผิดของโลกใบนี้หรือ? หรือว่าผู้คนในยุคนี้ล้วนเป็นเดรัจฉานกันหมดแล้ว? ถ้าอย่างนั้น ข้าก็ควรเป็นดั่งแสงสว่างที่ชี้ทางให้โลกใบนี้เห็นถึงสิ่งที่มันต้องการ—ผู้นำของพวกเขา เจ้าคิดว่าไม่จริงหรือ? Shaft: ท่านลอร์ด Dracula: อะไรกันอีกล่ะ? Shaft: มีผู้บุกรุกในปราสาท Dracula: เช่นนั้นหรือ... โชคชะตาช่างเล่นตลกได้สนุกดีนะ ดูท่าว่าพวกเขาจะมาขัดขวางเรา ข้าหวังว่าเจ้า...จะมีอารมณ์ดีขึ้นในภายหลัง (แดร็กคิวลาหัวเราะเบา ๆ ก่อนล็อกประตูแล้วหายตัวไป) Annette: ริคเตอร์... ช่วยฉันด้วย... (ริคเตอร์ร้องเรียกอาเน็ตต์) Richter: อาเน็ตต์! Annette: ริคเตอร์! (ทั้งสองสวมกอดกัน) Richter: เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม? Annette: ไม่เลย แล้วเธอล่ะ? Richter: ฉันก็ไม่เป็นไร เลือดนักล่าแวมไพร์มันพลุ่งพล่านเกินไปหน่อย บางทีควรปล่อยมันออกมาบ้าง Annette: งั้นก็ดีแล้ว Richter: เธอกลับไปที่หมู่บ้านก่อน ฉันจะไปต่อเอง ถึงเวลาจบศึกเลือดร้อยปีนี้แล้ว Annette: หมายความว่า... Richter: ใช่ ฉันจะฆ่าเขาด้วยมือของฉันเอง Annette: อย่านะ! มันอันตรายเกินไป! Richter: แต่นี่คือชะตากรรมของฉัน อีกอย่าง... เลือดของเขากำลังเรียกฉันอยู่ ทางก่อนหน้านี้ปลอดภัยแล้ว ไปเถอะ! (ริคเตอร์หันหลังเดินจากไป) Annette: ริคเตอร์ เดี๋ยวก่อน! ริคเตอร์! กลับมานะ... ขอร้องล่ะ... กลับมาอย่างปลอดภัยทีเถอะ... (แดร็กคิวลาอยู่ในสภาพคุกเข่า) Dracula: เลือดของเบลมอนต์เอาชนะข้าอีกครั้ง... บางทีนี่ก็คงเป็นส่วนหนึ่งของโชคชะตาข้า Richter: เจ้าต้องตาย! โลกนี้ไม่ใช่ที่สำหรับเจ้า! Dracula: ข้ามิได้ฟื้นคืนชีพด้วยพลังของตัวเอง หากแต่เป็นความโลภของมนุษย์ที่เรียกข้ากลับมา และด้วยพลัง ข้าจึงปกครอง พลังคือความยุติธรรมเพียงหนึ่งเดียวในโลกนี้! Richter: พูดจาเห็นแก่ตัวทั้งเพ! ศรัทธาเดียวกันนั่นแหละ ที่ผลักดันผู้คนให้แสวงหา รวมตัว และเดินหน้าต่อไป—สิ่งนั้นจะเป็นสิ่งชั่วร้ายได้ยังไงกัน! Dracula: แต่ข้าก็ยังอยู่ตรงนี้ เจ้าไม่มีความปรารถนาเลยหรือ? Richter: เอ่อ... Dracula: เพราะความปรารถนานั่นแหละที่ทำให้มนุษย์รุ่งเรือง และเป็นศรัทธานั่นเองที่ปกครองเจ้า หากเป็นเช่นนี้ เจ้าจะยังมองว่าข้าเป็นความชั่วร้ายอยู่อีกหรือ? Richter: แต่มนุษย์ไม่สามารถถูกปกครองด้วยพลังเพียงอย่างเดียว! ความศักดิ์สิทธิ์ เกียรติยศ ความรัก—สิ่งเหล่านั้นต่างหากที่ควรปกครองมนุษย์ สิ่งชั่วร้ายย่อมพังทลายในที่สุด! Dracula: อย่างนั้นรึ... บางทีเจ้าก็อาจพูดถูก (หัวเราะ) เราคงได้พบกันอีก—เลือดแห่งเบลมอนต์! #สรุปเนื้อเรื่อง #วาโนอิ #cv