Ey İnsanlar - Nima Yuşic

Ey insanlar - Nima Yuşic Ey sahilde oturup mutlulukla gülümseyen insanlar, Biri suda can veriyor. Boyuna kollarını bacaklarını çırpıyor Acımasız, kasvelti, karanlık denizde. Siz sarhoşken düşmanınızı alt etme hayalinden, Bir zavallının elinden tutup, Ondan daha güçlü biri yaratırız Düşünürken beyhude hayallarınızda, Kemerlerinizi iyice sıktığınız bir zamanda, Hangi anda bağırayım? Biri boşu boşuna canını kurban ediyor suda… Ey sahilde ferah sofralar kuran insanlar, Önünüzde ekmek, sırtınızda urba, Duyun ... biri size sesleniyor sudan, Yumrukluyor yüce dalgayı yorgun koluyla. Ağzını açık tutuyor, dehşetten yırtılırcasına açılmış gözleri, Gölgenizi görmüş olmalı uzaklardan… Derin mor suları yutuyor, An be an artan sabırsızlığıyla. Dışarı çıkarıyor sudan Kâh kafasını, kâh bacağını. Ey insanlar, O uzaklardan bu yıpranmış dünyayı kat ediyor, Feryat edip yardım umuyor. Sahilde sakince oturup izlediniz insanlar! Dalgalar ... Dövüyor sahilin sessizliğini Savuruyor kendini bir sarhoş gibi yerlere, Yayılıp, dağılıyor. Uzaklaşıyor bağırtılarla Ve uzaklardan yine bu ses duyuluyor: ey insanlar ... Rüzgar sesi an be an daha bir gönül çelicidir, Rüzgar sesinde onun bağırışı daha bir özgür. Uzak yakın sulardan Yine kulakta aynı nida: ey insanlar ...