تئاتر موزیکال چیست؟ تاریخچه، آثار مهم و تفاوت آن با فیلم موزیکال

پاسخ به سوالات این درس در وب‌سایت من: https://kavehjahangiri.com تدوینگر ویدیو: امید فرکوش تئاتر موزیکال چیست؟ تئاتر موزیکال یکی از شکل‌های مهم تئاتر است که داستان را از طریق ترکیب دیالوگ، آواز و رقص روایت می‌کند. اما برای شناخت این گونهٔ نمایشی، صرفاً دانستن این تعریف کافی نیست. باید بررسی کنیم که آواز و رقص چگونه در ساختار درام نقش می‌گیرند، موزیکال چه تفاوتی با اپرا و باله دارد و این شکل از اجرا در طول تاریخ چگونه تحول پیدا کرده است. در این قسمت از مجموعهٔ رابطهٔ تئاتر و سینما، به همین پرسش‌ها می‌پردازیم. موزیکال یکپارچه و نقش آهنگ در روایت یکی از مفاهیم محوری این درس، موزیکال یکپارچه است. پیش از دههٔ ۱۹۴۰، بسیاری از موزیکال‌های برادوی به نمایش‌های تنوع شباهت داشتند؛ مجموعه‌ای از آهنگ‌ها، رقص‌ها و شوخی‌ها که لزوماً ارتباط مستقیمی با یکدیگر یا با داستان نداشتند. نمایش «اوکلاهما!» در سال ۱۹۴۳ نقطهٔ عطفی در این مسیر بود. در این اثر، آواز و رقص نقش مستقیم‌تری در پیشبرد داستان و ساختن شخصیت‌ها داشتند. این رویکرد در آثار بعدی راجرز و همرستین، از جمله «صدای موسیقی» و «پادشاه و من»، نیز ادامه پیدا کرد. در یک موزیکال یکپارچه، آهنگ صرفاً قطعه‌ای برای سرگرمی نیست؛ باید کنشی دراماتیک را حمل کند. پرسش مهم این است: اگر آهنگی را از نمایش حذف کنیم، آیا داستان یا شناخت ما از شخصیت آسیب می‌بیند؟ مفهوم دیگری که در این درس معرفی می‌شود، آهنگ آرزو است؛ ترانه‌ای که معمولاً در ابتدای نمایش، خواسته‌ها، نارضایتی‌ها یا هدف شخصیت اصلی را بیان می‌کند. بازیگر موزیکال و مهارت سه‌گانه بازیگر موزیکال باید بتواند به‌صورت حرفه‌ای بازی کند، آواز بخواند و برقصد. اصطلاح «سه‌تهدیدی» به همین ترکیب مهارت‌ها اشاره دارد. جودی گارلند، میکی رونی، هیو جکمن و چیتا ریورا از نمونه‌های مطرح‌شده در این بحث هستند. این موضوع در فیلم‌برداری از اجراهای موزیکال اهمیت بیشتری پیدا می‌کند، زیرا دوربین می‌تواند جزئیات بازی و حرکت بدن را آشکار کند. توانایی خوانندگی به‌تنهایی برای اجرای موفق یک نقش موزیکال کافی نیست؛ بازیگری و رقص نیز باید با آن هماهنگ باشند. تاریخ موزیکال‌های برادوی و مگاموزیکال‌ها در مرور تاریخی درس، از دوران طلایی برادوی در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ آغاز می‌کنیم و آثاری مانند «بانوی زیبای من»، «داستان وست‌ساید» و «صدای موسیقی» را بررسی می‌کنیم. در دههٔ ۱۹۸۰، مگاموزیکال‌های بریتانیایی با تولیدات بزرگ، دکورهای چشمگیر و روایت‌های عمدتاً آوازی مطرح شدند. «کتس»، «بینوایان»، «شبح اپرا» و «میس سایگون» از نمونه‌های مهم این دوره هستند. در ادامه، به موزیکال‌های معاصر مانند «شیرشاه»، «رنت»، «ویکد» و «همیلتون» می‌رسیم. همیلتون نمونه‌ای است از ترکیب روایت تاریخی با سبک‌های موسیقایی مانند هیپ‌هاپ و آر‌اند‌بی. از تئاتر موزیکال تا فیلم موزیکال فیلم موزیکال را نباید با فیلم‌تئاتر یکی دانست. فیلم موزیکال ژانری سینمایی است که می‌تواند از ابتدا برای دوربین طراحی شود یا اقتباسی از یک اثر صحنه‌ای باشد. «جادوگر شهر آز» و «آواز زیر باران» نمونه‌هایی از فیلم‌های موزیکال اورجینال سینمایی‌اند؛ در مقابل، «گریس»، «شیکاگو» و «بینوایان» در این درس به‌عنوان نمونه‌های اقتباس سینمایی از موزیکال‌های صحنه‌ای مطرح می‌شوند. فیلم‌تئاتر مسیر متفاوتی دارد: در این شکل، اجرای صحنه‌ای برای ثبت تصویری فیلم‌برداری می‌شود. فیلم همیلتون نمونه‌ای است که در مجموعهٔ قبلی نیز به آن اشاره شده است. آواز زنده و آواز ازپیش‌ضبط‌شده یکی از نکات فنی درس، شیوهٔ ضبط آواز در فیلم موزیکال است. در فیلم «بینوایان» محصول ۲۰۱۲، آواز بازیگران به‌صورت زنده در صحنه ضبط شد، نه اینکه بازیگران صرفاً با صدای ازپیش‌ضبط‌شده لب‌خوانی کنند. این انتخاب در بحث دربارهٔ رابطهٔ اجرا، صدا و دوربین اهمیت دارد. این درس در مجموع، مفاهیم اصلی تئاتر موزیکال، تحول تاریخی آن، مهارت‌های بازیگر موزیکال و تفاوت میان موزیکال صحنه‌ای، فیلم موزیکال و فیلم‌تئاتر را معرفی می‌کند. برای پاسخ‌گویی به پرسش‌های درس و پیگیری مجموعه، به سایت کاوه جهانگیری مراجعه کنید.