ویستا | نقش هنر اعتراضی در تداوم فکری جنبش «زن، زندگی، آزادی» چیست؟

یکی از ویژگی‌های مهم جنبش «زن، زندگی، آزادی»، حضور گسترده مردم در فضاهای عمومی و به چالش کشیده‌شدن انحصار حکومت بر این فضاها بود؛ از خیابان و میدان گرفته تا دیوارهای شهر. دیوارهایی که طی دهه‌های گذشته بخش مهمی از آن‌ها به محل تبلیغات و پیام‌های ایدئولوژیک حکومت تبدیل شده بودند، در جریان اعتراضات بار دیگر به فضایی برای بیان خواسته‌ها و اعتراض‌های مردم تبدیل شدند. شعارهای کوتاه و نوشته‌های اعتراضی روی دیوارها، در بسیاری از موارد به ابزاری برای رساندن پیام معترضان و حفظ حضور اعتراضی در فضای عمومی تبدیل شدند. این روند تنها به دیوارنویسی محدود نماند. تئاتر، موسیقی، آواز، رقص، سینما و دیگر شکل‌های هنر نیز به بخشی از بازتاب اجتماعی و فرهنگی جنبش تبدیل شدند؛ آثاری که گاه در فضای عمومی و گاه در محیط‌های خصوصی، محدودیت‌های موجود را به چالش کشیدند. اکنون، چهار سال پس از آغاز جنبش «زن، زندگی، آزادی»، می‌خواهیم درباره نقش هنر در این جنبش و تأثیر آن بر تداوم گفتمان اعتراضی گفت‌وگو کنیم؛ مهمان این قسنت ویستا، تابان جلالی است که خود در جریان اعتراضات، هم به‌عنوان معترض در خیابان حضور داشت و هم در زمینه دیوارنویسی و ثبت تصویری وقایع فعالیت کرده است. مهمان: تابان جلالی - هنرمند و کنشگر مجری: سیران باپوری