🎧 Witness in the Silence

🎶 Witness in the Silence ------------------------------------------- குலுங்கும் விளிம்பில் ஓர் குறிப்பு போல நான் நடந்தேன், சரிவு ஓரம் ஓவியமாய் என் பயணம் எழுதப்பட்டது தான், இமயமலை நிழல்களில் என் மூச்சு மெதுவாய் நெளிந்தது, மூடி கிடந்த ரகசியங்கள் காற்றில் மெல்லிசை பாடியது கண்ணாடிப் போல நீளும் சுவற்றில் மேகங்கள் பிரதிபலித்தது, குகை வாயில் இருட்டுக்குள் ஓர் ஒளி போல ஏக்கம் நிறைந்தது, ஒவ்வொரு அடியும் கேள்வி, ஒவ்வொரு நொடியும் உறுதி, “இறைவனை நேரில் காண வேண்டும்” என்ற தாகம் மட்டுமே சத்தமிட்டது மலைச்சரிவின் சுருள்களில் என் கண்கள் அவரைத் தேடின, பாறை மேலே, வானம் கீழே தெய்வீக உருவம் தேடி திரிந்தேன், தொலைவில் தூங்கும் பனியில் ஓர் முகம் மலருமோ என்று பார்த்தேன், ஆனால் வெறும் அமைதி மட்டும் என் பார்வையைத் திருப்பிக் கொண்டது இடமெல்லாம் அமைதியே, இடைவெளி ஒவ்வொன்றும் வெண்மையாக, “யாரைத் தேடுகிறாய்?” என்ற சத்தம் உள்ளே எழுந்ததோடு, என் பாதம் திடுக்கிட்டது, அடிகள் இடையில் நின்றுவிட்டது, என் உள்ளே யாரோ என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பார் என்று உணர்ந்தேன் அந்தப் பார்வைக்கு கண்கள் இல்லை, வடிவின் எல்லை இல்லை, என் உள்ளம் முழுவதும் பரவிய ஓர் நிசப்த சாட்சி மட்டும் இருந்தது, என் மூச்சின் இடைவெளியில், இதயத் துடிப்பு பின்னால் நிழலாய், எண்ணம் எழுவதற்கு முன் அவர் ஏற்கனவே அங்கே இருந்தார் அந்த உருக்கமான உணர்வு முதலில் அச்சமாய் வந்து நின்றது, நான் தனியாக இல்லை என்பதில் என் மனம் துடித்து அலைந்தது, நான் பார்த்துக் கொண்டிருப்பவன் அல்ல, பார்க்கும் சாட்சியோ நானோ, என் விழிகள் நடுங்கி, உள்ளத்தின் மயக்கம் வெளிப்பட்டது அச்சம் மெதுவாக அமைதியாகி பொறுமை கொண்டு ஜெபமாய் மாறியது, பொறுமை ஒரு பேராதரவாய் உள் நரம்பெல்லாம் தூக்கிக் கொண்டது, என் சுற்றிலும் மலை, மேகம், காற்று அப்படியே இருந்தாலும், என் உள்ளத்தில் மட்டும் ஒரு ஆழமான பாதுகாப்பு மலர்ந்தது “நான் எங்கே சென்றாலும், என்னை விட்டு அவர் பிரியமாட்டார்” என்று, புகுதுண்டு போல இருந்த பயணம் பரவசப் பாடலாய் மாறியது, அந்த உண்மை மனதைத் தட்டிய கணத்தில் கண்ணீர் பெருகி வழிந்தது, அது துயரமல்ல, மகிழ்ச்சியுமல்ல, வேறு எந்த பெயருமற்ற ஆனந்தம் ஆண்டுகளாக வெளியே தேடிய ஒளி எப்போதுமே உள்ளே இருந்ததை, ஒரு துளி உணர்வில் முழு ஆகாயம் போல என் உள்ளம் கண்டது, முனிவர்கள், சித்தர்கள், ஞானிகள் இருந்த காலடி பாதைகள் நினைவாயின, இந்த மலை அமைதியில் ஒருநாள் அவர்களும் நின்றிருக்கலாமே என்று தோன்றின அவர்களும் வெளியில் இறைவனைத் தேடிக் கல்லில் நின்றிருக்கலாம், ஒருநாள் இந்த உண்மையின் முன் நின்று அவர்களும் கரைந்திருக்கலாம், தேடியவன் மறைந்த நேரத்தில் தேடப்பட்டவன் மட்டும் மீதமிருந்தான், நான் என் தேடலை இழந்தபோது சாட்சியின் ஒளி மட்டும் நிலைத்தது மலைகள் அசையாமல் இருந்தது, காற்று மெதுவாக கீதமாய்ச் சுழன்றது, வானம் அமைதியின் ஓவியமாய் என் தலைமேல்...