Γεράσιμος Σκιαδαρέσης: «Ζούμε στην εποχή του “κοίτα τη δουλίτσα σου, κάνε τη ζωούλα σου»

KANTE SUBSCRIBE ΣΤΟ @LiFOTV #gerasimosskiadaresis #lifo #podcast #lifovideos #lifopodcast Δείτε τoν Γεράσιμο Σκιαδαρέση και στο site 👉https://bit.ly/4houMjY Ο δημοφιλής ηθοποιός μιλά στη LiFO για την πολιτική, την υποκριτική, την οικογένεια αλλά και για το πόσο τον ενόχλησαν οι ανακρίβειες που γράφτηκαν για τον γάμο της κόρης του. Ο Γεράσιμος Σκιαδαρέσης ανήκει στους ηθοποιούς που έχουν συνδέσει το όνομά τους με μερικούς από τους πιο αναγνωρίσιμους χαρακτήρες της ελληνικής τηλεόρασης, χωρίς όμως ποτέ να περιοριστεί σε αυτούς. Από τον Φατσέα στο «Καφέ της Χαράς», που τον έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό, μέχρι το θέατρο και τους πιο σύνθετους ρόλους, έχει διανύσει μια σπουδαία πορεία, παρατηρώντας από κοντά τις αλλαγές στην ελληνική κοινωνία, στην τηλεόραση και στο θέατρο. Στη συνέντευξη που ακολουθεί αναφέρεται σε όλα όσα τον ενοχλούν: στην κυνικότητα της εξουσίας, στην πατριδοκαπηλία και στην ευκολία με την οποία βαφτίζεται «γκρίνια» κάθε κριτική, αλλά και σε μια βαθύτερη παραίτηση που έχει γίνει πια χαρακτηριστικό της κοινωνίας. Η κουβέντα μαζί του πηγαίνει από την πολιτική και την παιδεία στην υποκριτική, έναν χώρο που, παρά τις δυσκολίες του, δεν σκέφτηκε ποτέ να εγκαταλείψει. Θυμάται την ανεργία και τις ακυρώσεις την περίοδο των capital controls, αλλά και σημαντικές ερμηνείες, π.χ. στην «Ολεάνα» του Μάμετ, έναν ρόλο που ο ίδιος θεωρεί κομβικό και που ακόμη αισθάνεται ότι δεν πρόλαβε να εξερευνήσει όσο θα ήθελε. Μιλά για τους νέους ηθοποιούς, για την ανάγκη να μη βολευόμαστε στο έτοιμο και το εύκολο, για τα τηλεοπτικά κανάλια που συχνά προτιμούν δοκιμασμένες συνταγές αντί να εμπιστευτούν μια καινούργια ιδέα, και εξηγεί γιατί τον συγκίνησε τόσο ο ήρωας που υποδύεται στη νέα σειρά του Mega: ένας χήρος συνταξιούχος δάσκαλος, στρυφνός και αντικοινωνικός, που έχει παραιτηθεί από τη ζωή. Κι ύστερα η συζήτηση επιστρέφει στον άνθρωπο πίσω από τον ηθοποιό. Στην ευκολία με την οποία κρίνουμε τους άλλους, στην τοξικότητα των social media, στην ανάγκη να μπούμε έστω για λίγο στη θέση του διπλανού μας. Στην πρόσφατη χαρά που πήρε από τον γάμο της κόρης του, αλλά και στην ενόχληση που ένιωσε όταν μια προσωπική οικογενειακή στιγμή έγινε είδηση, χωρίς τον σεβασμό που είχε ζητήσει. Επίσης, στους φόβους για την υγεία των ανθρώπων που αγαπά. Μιλάει και για τις δυο του κόρες, στις συναυλίες των οποίων πηγαίνει· εκεί, όπως λέει, ανάμεσα στα φωτεινά πρόσωπα νέων ανθρώπων, βρίσκει ίσως την πιο πειστική απόδειξη ότι υπάρχει ακόμη ελπίδα: «Υπάρχει ελπίδα, ρε παιδί μου», λέει βλέποντας μια γενιά που, όπως την περιγράφει, δεν φοβάται να έχει τη δική της άποψη για τη ζωή. Στο τέλος, όταν μιλά για όσα θεωρεί πραγματικά σημαντικά, κρατά τα πιο απλά: να ζήσουμε αυτήν τη λίγη ζωή με αγάπη, να μάθουμε όσο περισσότερα μπορούμε και να υπάρξουμε σε αρμονία με τη φύση και τους άλλους ανθρώπους.