Μα ποτέ δεν ένιωθα εγώ, παιδί μου

«Μα ποτέ δεν ένιωθα εγώ, παιδί μου…» Η Άννα επιστρέφει στα πρώτα χρόνια του γάμου της. Θυμάται πρόσωπα, ένα γλέντι, έναν ψίθυρο στο αυτί του Αντώνη και όσα ακολούθησαν. «Δεν ένιωθα εγώ τότε», λέει. Στην κρητική λαλιά, νιώθω σημαίνει και καταλαβαίνω. Μα ήταν πράγματι έτσι; Ποιος καταλαβαίνει περισσότερο; Εκείνος που ξέρει πολλά ή εκείνος που ξέρει πότε να μιλήσει, πότε να σωπάσει και πότε να κάνει πως δεν καταλαβαίνει; Η συμπεριφορά της εκείνη τη βραδιά μάς βάζει σε σκέψεις. Ήταν εξυπνάδα, διακριτικότητα, φόβος ή ανάγκη να αποφύγει μια σύγκρουση; Πόσο καθόριζαν τις επιλογές της οι συνθήκες της εποχής; Και τελικά, μήπως ένας άνθρωπος μπορεί να καταλαβαίνει πολύ περισσότερα απ’ όσα ο ίδιος πιστεύει; Μετά τον «Αγγελικό κόσμο» και το «Μ’ αγαπούνε ή με λυπούνται;», μια ακόμη αθιβολή της Άννας μάς αφήνει με περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις. Από το ντοκιμαντέρ «Άχι και να βεγγέριζα με τσι αθιβολές σου».