KUMSALIN UNUTTUĞU

KUMSALIN UNUTTUĞU Bir zamanlar burada hayat vardı... Sesler vardı. Pencerelerde ışıklar, Sokaklarda ayak sesleri... Şimdi yalnızca rüzgâr var. Ve kumların bile unuttuğu Eski bir hikâye. [1. Kıta] Ay ışığı düşer eski taşlara, Bir gölge uzanır boş duvarlara. Kimler yaşadı bu sessiz yerde? Kimler kayboldu uzak seferlerde? Bir çeşme susmuş, bir kapı açık, Gökyüzü uzak, yıldızlar tanık. Zaman usulca silmiş izleri, Rüzgâr taşıyor son sözleri. [Nakarat] Kumsalın unuttuğu bir şehir var, Gecenin kalbinde hâlâ yaşar. Ne bir ses kalmış ne bir iz, Yalnızca yıldızlar hatırlar bizi. Kumsalın örttüğü eski düşler, Taşların içinde uyur güneşler. Dünya dönüyor, zaman akıyor, Çöl her şeyi sessizce saklıyor. [2. Kıta] Belki bir çocuk koşardı burada, Belki bir anne beklerdi kapıda. Belki bir âşık son kez el salladı, Belki de kimse vedalaşamadı. Bir zaman gelir, izler silinir, büyük sevdalar bile dinlenir. Ama gecenin derinliğinde, Bir ezgi kalır çölün kalbinde. [Nakarat] Kumsalın unuttuğu bir şehir var, Gecenin kalbinde hâlâ yaşar. Ne bir ses kalmış ne bir iz, Yalnızca yıldızlar hatırlar bizi. Kumsalın örttüğü eski düşler, Taşların içinde uyur güneşler. Dünya dönüyor, zaman akıyor, Çöl her şeyi sessizce saklıyor. [Köprü] Belki de unutulmak...Yok olmak değildir. Belki bir yerde, Bir melodi kaldığı sürece, Hiçbir şey gerçekten kaybolmaz. [Son Nakarat] Kumsalın unuttuğu bir şehir var, Gecenin kalbinde hâlâ yaşar. Bir gün biz de geçer gideriz, Belki bir ezgide yeniden döneriz. Kumsal örter eski düşleri, Yıldızlar saklar son sözleri. Dünya uyur, zaman akıyor, Çöl bir hikâyeyi hâlâ taşıyor. [Outro] Belki...Çöl unutmadı. Belki sadece...Bize anlatmıyor.