Birhan Keskin | Eski Avluda

‘’Sevgi, içini açmaktır’’ diyor bir şair şiirinde. İnsan ancak sevdiği, muhabbet duyduğu insana içini açabilir çünkü. Onun kendisini anlayabileceğini, kendisine yeni anlamlar katabileceğini düşünür. İçinden gelen her şeyi bir anda anlatmaya başlar. Ne kadar kaçsa da dönüp yine ona gelir. ‘’O beni anlasın, o beni duysun’’ ister. Çünkü insan bütün karmaşadan ve kargaşadan kendini seven bir kalbe kaçmak ister. Kalabalıkların kendini yorduğunu hissetmeye başladığında yalnız bir kalbe sığınmak ve o kalpte kalabalık olmak ister. “Bir insana aşık olmak; onu kalabalığın içinden çekip çıkarmak, çokluğun içinde tek kılmak ve sonra aynı hızla o teklik içindeki çokluğu keşfetmektir” diyor. Gilles Deleuze. Kalabalıklardan kurtulmak için, içini açman gerekir tüm içtenliğinle. Hayat ne çok içine çekilen insanlarla dolu oysaki. İçindekileri anlatacak bir kalp bulamayan, yorgun ve yenilmiş insanlarla dolu. Herkes içini açmak istiyordur muhakkak. Ama içini açacağı insanı bulmakta zorluk çekiyorlar. Belki de önce sevmeye başlamalıyız, içimizi açmak için. Bir ağacı, bir çiçeği, bir hayvanı veya bir kalbi. Hani Yunus Emre’miz açmıştı ya içini bir çiçeğe, anlatmıştı ona derdini o da Yunus’a karşılık vermişti dökmüştü içini. İşte Yunus gibi sevmek, Yunus gibi dinlemek lazım. Şöyle uzaktan durup baktığımda ne çok insan geçiyor önümden, içinde binlerce hüznü veya sevinci taşıyan ama paylaşamayan. Ve ne çok insan var içinin yarasına merhem bulamayıp içine çekilen. Öyleyse yazımızı içini açamayanlar ve içine çekilenler için bir şiir bırakıp sonlandıralım. Selâmetle… (Ahmet Culum) “bulamaçlar içinde dönüp duruyor gece beni senle koyuyor: pısırık mı pısırık örselenmiş taşlara aksak vuruyor gece küheylanım yoruldu, göğsümün vezni kırık” [Süleyman Çobanoğlu – Dipte] - Şiir: Birhan Keskin Yorum: Ahmet Culum Müzik: Bahçede Yeşil Çınar Yazı: Ahmet Culum - #birhankeskin #eskiavluda