Wasilij Błochin: Kat, który kierował mordem 6314 Polaków

Wiosną 1940 roku do Kalinina przyjechał z Moskwy oficer NKWD z walizką niemieckich pistoletów. Nazywał się Wasilij Błochin. Dowodził grupą funkcjonariuszy, która mordowała polskich jeńców przywożonych z obozu w Ostaszkowie. Według zeznań Dmitrija Tokariewa, ówczesnego szefa NKWD w Kalininie, egzekucje odbywały się nocami. Po pierwszej nocy ograniczono liczbę zabijanych do około 250 osób na noc. Ciała wywożono ciężarówkami do lasu w Miednoje i grzebano w zbiorowych mogiłach. Wiosną 1940 roku z Ostaszkowa wysłano 24 transporty. Na listach dyspozycyjnych znalazły się nazwiska 6314 osób — przede wszystkim funkcjonariuszy Policji Państwowej, ale także strażników granicznych, żandarmów i innych polskich jeńców. Nie wszyscy byli oficerami z lasu katyńskiego. Ich śmierć była częścią tej samej zbrodni katyńskiej, dokonanej na rozkaz najwyższych władz ZSRR. Kim był człowiek, który nadzorował tę operację? Jak został jednym z najbardziej znanych wykonawców wyroków śmierci w aparacie sowieckim? Dlaczego przeżył kolejnych przełożonych, choć sam uczestniczył w ich likwidacji? I dlaczego prawda o Kalininie i Miednoje wyszła na jaw dopiero po pół wieku? W tym odcinku Akta Wielkich opowiadamy o: • Karierze Wasilija Błochina w Czece, OGPU i NKWD. • Wielkim Terrorze i mechanizmie stalinowskich egzekucji. • Sowieckiej agresji na Polskę 17 września 1939 roku. • Obozie w Ostaszkowie i losie polskich policjantów. • Decyzji Biura Politycznego z 5 marca 1940 roku. • Roli Błochina i jego zespołu w egzekucjach w Kalininie. • Zeznaniach Dmitrija Tokariewa z marca 1991 roku. • Tajnych pochówkach w Miednoje i odnalezieniu masowych grobów. • Kłamstwie katyńskim, które przez dziesięciolecia ukrywało sprawców. • Losach Błochina po śmierci Stalina i przywracaniu pamięci o ofiarach. W 1990 roku Związek Sowiecki oficjalnie przyznał odpowiedzialność NKWD za zbrodnię katyńską. Zeznania Tokariewa oraz badania w Miednoje pozwoliły odtworzyć los tysięcy jeńców, których rodziny przez dziesięciolecia nie znały miejsca pochówku. Ważne: liczba 6314 odnosi się do nazwisk na listach transportowych z Ostaszkowa. Nie jest ustaloną liczbą osób zastrzelonych osobiście przez Błochina. W egzekucjach uczestniczyła grupa funkcjonariuszy NKWD, a Błochin nią kierował i sam brał udział w zabijaniu. To historia nie tylko kata, ale też systemu, w którym masowe morderstwo stało się zadaniem administracyjnym. I przede wszystkim historia jego ofiar: ludzi z nazwiskami, rodzinami i życiem, które przerwano wiosną 1940 roku. Co było najważniejsze dla utrzymania tej zbrodni w tajemnicy przez pół wieku: strach, propaganda czy współudział wielu ludzi? Napisz w komentarzu. Zasubskrybuj Akta Wielkich, jeśli interesują Cię polska historia, zapomniane biografie, zbrodnie totalitaryzmów i dokumenty, które pozwalają poznać prawdę. ŹRÓDŁA I DALSZA LEKTURA • „Zeznanie Tokariewa”, Zeszyty Katyńskie, nr 3, 1994. • Andrzej Przewoźnik, Jolanta Adamska — Katyń. Zbrodnia. Prawda. Pamięć, Warszawa 2010. • Miednoje. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, t. 1–2, Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, Warszawa 2006. • Anna Zechenter — „Galeria katyńskich katów”, Instytut Pamięci Narodowej. • Instytut Pamięci Narodowej — „Pamięci poległych i pomordowanych policjantów”. #WasilijBłochin #Miednoje #ZbrodniaKatyńska #Ostaszków #NKWD #AktaWielkich