Co naprawdę wypełnia pustki po wypompowaniu ropy?

Każdego dnia ludzkość wypompowuje z wnętrza Ziemi około 100 milionów baryłek ropy naftowej i paliw płynnych — 36 miliardów baryłek rocznie. Co jednak naprawdę dzieje się kilometry pod naszymi stopami, gdy ropa znika? Czy pod miastami i dnem oceanów pozostają gigantyczne puste jaskinie, czy też natura natychmiast wtłacza w opróżnioną skałę coś o wiele bardziej złożonego i groźnego? Ten film dokumentalny odsłania fizykę głębokiej skorupy ziemskiej, której nigdy nie widać z powierzchni. Złoża ropy naftowej nie są podziemnymi jeziorami. Ropa i gaz ziemny spoczywają w mikroskopijnych porach litego piaskowca, wapienia oraz kredy — cieńszych od ludzkiego włosa — pod ciśnieniem od 300 do 400 atmosfer. Kiedy odwierty upuszczają to ciśnienie porowe, miliardy ton nadkładu skalnego uderzają bezpośrednio w mineralny szkielet skały zbiornikowej, miażdżąc pory, ścinając stalowe rury okładzinowe i powodując zapadanie się całych wybrzeży oraz den morskich. W tym śledztwie geologicznym i inżynieryjnym schodzimy od kompleksu Ekofisk na Morzu Północnym — gdzie niemal 10-metrowe osiadanie dna zmusiło inżynierów w sierpniu 1987 roku do jednoczesnego podniesienia sześciu platform morskich o 6 metrów na 108 siłownikach hydraulicznych — po Long Beach w Kalifornii, gdzie 9-metrowa niecka osiadania zagroziła stoczni Floty Pacyfiku, dopóki nawadnianie złoża nie powstrzymało katastrofy. Sprawdzamy, jak głębokie zatłaczanie solanki złożowej wywołało burzę trzęsień ziemi M 5,8 w Oklahomie, dlaczego zaledwie 40 centymetrów kompakcji zmusiło Holandię do trwałego zamknięcia gigantycznego złoża gazu Groningen i co dzieje się, gdy miliony osieroconych odwiertów z XIX i XX wieku korodują w otwarte kominy metanowe. Co zastępuje ropę w sczerpanym kolektorze? Od mineralnych zakrzepów kamienia barytowego (BaSO4), głębokiej biosfery bakterii redukujących siarczany (SRB) i siarczkowego pękania naprężeniowego (SSC) na złożu Kaszagan za 50 miliardów dolarów, przez składowanie CO2 w stanie nadkrytycznym, podziemne próby wodorowe RAG Austria i zamknięte współosiowe wymienniki ciepła na głębokości 6 km, aż po zapadlisko solne Bayou Corne, anomalie grawitacyjne mierzone z orbity przez satelity NASA GRACE oraz plastyczne pełzanie skał na głębokości 12 262 metrów w Kolskim Supergłębokim Odwiercie SG-3 — prawdziwa odpowiedź kryje się w ciśnieniu porowym, chemii solanek i miażdżącym ciężarze głębokiego czasu geologicznego.