Είπα στην οικογένειά μου ότι πεθαίνω από καρκίνο — δεν τους ένοιαζε. Μετά φιλοξένησα έναν άστεγο

"Το παιδί μου έχει καρκίνο και πεθαίνει. Γιατί πρέπει να μας νοιάζει;" απάντησε ψυχρά η μητέρα μου. "Φρόντισε τον εαυτό σου", αντήχησε από πίσω η φωνή του πατέρα μου. Όταν τηλεφώνησα στην οικογένειά μου για να τους πω ότι είχα καρκίνο και πέθαινα, ελπίζοντας σε παρηγοριά, περιπλανήθηκα λυπημένη και συνάντησα έναν πεινασμένο, άστεγο άντρα. Τον έφερα στο σπίτι μου για να τον βοηθήσω. Μια εβδομάδα αργότερα, μπήκα στο δωμάτιό του και πάγωσα.