ASYJA - Przestałam uciekać

❤️ PAŹDZIERNIK. MÓJ MIESIĄC. MOJA HISTORIA. Dla wielu osób październik jest po prostu kolejnym miesiącem w kalendarzu. Dla mnie ma zupełnie inne znaczenie. To już czwarty rok mojego życia z zaburzeniami lękowymi. Cztery lata, podczas których niejednokrotnie bałam się własnych myśli, własnego ciała i tego, co przyniesie kolejny dzień. Cztery lata uśmiechania się wtedy, kiedy w środku wszystko krzyczało. Udawania, że jest dobrze, kiedy wcale nie było. Toczenia walk, o których większość ludzi nie miała nawet pojęcia. I wiecie co? Jestem zmęczona udawaniem, że zawsze muszę być silna. Bo nie muszę. Mam prawo się bać. Mam prawo płakać. Mam prawo mieć gorszy dzień. Mam prawo powiedzieć, że czasami zwyczajnie sobie nie radzę. I nie czyni mnie to słabszym człowiekiem. Wiem, że takich osób jak ja jest znacznie więcej. Ludzi, którzy każdego dnia zakładają uśmiech jak maskę, a w środku próbują przetrwać kolejną burzę. Ludzi, którzy milczą, bo boją się niezrozumienia, oceniania albo zwyczajnego: „Weź się w garść”. Dlatego dziś chcę powiedzieć coś głośno. Nie musimy być silni każdego dnia. Nie musimy wszystkiego dusić w sobie. Nie musimy udawać, że nic nas nie boli. Warto rozmawiać. Warto prosić o pomoc. Warto pozwolić sobie na łzy. Bo czasami największą odwagą nie jest zacisnąć zęby i powiedzieć „dam radę”, ale przyznać: „Dzisiaj jest mi cholernie ciężko”. Z okazji tej mojej czwartej rocznicy postanowiłam zrobić coś wyjątkowego. Dzięki wykorzystaniu sztucznej inteligencji udało mi się stworzyć piosenkę, która wyraża to, czego przez długi czas nie potrafiłam wypowiedzieć na głos. „Przestałam uciekać”. 🎶 To nie jest piosenka o tym, że pokonałam nerwicę. Bo nie pokonałam. Nadal miewam trudne dni, nadal się boję i nadal uczę się rozumieć to, co dzieje się w mojej głowie. Ale coraz bardziej rozumiem jedno… Nie muszę wygrać z własnym lękiem, żeby zacząć żyć. Dzielę się z Wami czymś bardzo osobistym. Nie po to, żeby ktoś mi współczuł. Ale dlatego, że być może po drugiej stronie ekranu jest ktoś, kto właśnie teraz przeżywa to samo i myśli, że jest w tym zupełnie sam. Nie jesteś. ❤️ A jeśli miałabym zostawić Wam tylko jedno zdanie, byłoby to właśnie to: „Nie obiecuję, że jutro nie będę się bała. Ale obiecuję sobie jedno… Już nie będę przed sobą uciekać”. 🎵 ASYJA – Przestałam uciekać Moja historia. Moje emocje. Moje cztery lata. ❤️