SÜVEYDÂ – Kendim Suç, Kendim Tanık

SÜVEYDÂ… İnsan bazen kendine davacı, kendine sanık, kendine tanık olur. Bir mahkeme kurulur içinde… Nefs konuşur, akıl hüküm arar. Dünya bir pazara, ömür tek bir dinara dönüşür. Ve yolun sonunda insan, kaçtığı o eski aynanın karşısında yine kendisini bulur. Acz Makamı’nın yeni eseri SÜVEYDÂ; nefsin, faniliğin, muhabbetin ve insanın kendi içindeki sessiz hesaplaşmasının izini sürüyor. “Süveydâ kör bir ayna, Nazar vurunca mâna… Kim bakar şimdi bana? Ben yokum, görünen O.” Kulaklığınızı takın, sesi biraz yükseltin ve sonuna kadar dinleyin. Sizi en çok hangi mısra durdurdu? Yorumlarda bizimle paylaşın. ──────────────────── SÜVEYDÂ — SÖZLER Nefs davacı, can sanık, Akıl kadı, dil tanık. Mahşer gelmeden gördüm: Kendim suç, kendim tanık. Ben Hû dedim, kim duydu? Nabzım bir kapı oldu. Sesin ardında bendim; Vuran kimdi? Ben miydim? Ravza içimde nihân, Gül hicrâna tercümân. Kimdir sînede mihmân? Fahr-i Âlem'dir cânân. NAKARAT Gülşen döner bahâra, Gülşen döner bahâra, Bülbül düşer efkâra, Bülbül düşer efkâra, Şebnem konar gülzâra, Gülşen döner bahâra, Yâ Habîb-i Kibriyâ, Yâ Habîb-i Kibriyâ. Nefs sarraf, dünya pazar, Ömür elde bir dinar. Her nefeste kim satar? Kâr sandığım hep zarar. Ecel terzi, ten kumaş, Ömür iğnede telaş. Kefen biçilir yavaş, Nefsimmiş asıl kumaş. Süveydâ kör bir ayna, Nazar vurunca mâna. Kim bakar şimdi bana? Ben yokum, görünen O. NAKARAT Gülşen döner bahâra, Gülşen döner bahâra, Bülbül düşer efkâra, Bülbül düşer efkâra, Şebnem konar gülzâra, Gülşen döner bahâra, Yâ Habîb-i Kibriyâ, Yâ Habîb-i Kibriyâ. ──────────────────── Yeni eserlerimizden haberdar olmak için Acz Makamı’na abone olmayı ve bildirimleri açmayı unutmayın. © 2026 Acz Makamı. Tüm hakları saklıdır. Eserin, sözlerin, görsellerin ve videonun izinsiz kullanılması, çoğaltılması veya yeniden yayımlanması yasaktır. #Süveydâ #AczMakamı #İlahi #Tasavvuf #Maneviyat