„Przylecieliśmy po substancję, która występuje tylko na Ziemi”: dziwny przypadek UFO na Syberii

Co, jeśli przylatują po coś, czego my sami jeszcze nie rozumiemy — po substancję, o której istnieniu lub właściwościach ludzkość wciąż nie ma pojęcia? To pytanie brzmi jak wstęp do powieści science fiction. Ale historia, którą zaraz opiszemy, pochodzi z ust człowieka, który twierdzi, że sam tego doświadczył — geologa i geodety, uczestnika syberyjskiej ekspedycji, który przez lata nie chciał o tym mówić z obawy przed drwinami. Zanim przejdziemy dalej: nie przyjmujemy tej historii za pewnik. Przyjrzymy się jej uważnie, z dystansem, ale też z szacunkiem dla tego, co jest w niej naprawdę osobliwe. Siergiej Michajłow przez kilka lat w pierwszej dekadzie dwudziestego pierwszego wieku uczestniczył w wyprawach geologicznych w zachodniej Syberii. Dla polskiego odbiorcy warto wyjaśnić, czym w rzeczywistości były takie ekspedycje w rosyjskich realiach. To nie była wycieczka w tereny, gdzie można zadzwonić po pomoc czy dojechać do miasteczka. Syberyjska ekspedycja geologiczna oznaczała tygodnie lub nawet miesiące w głuchej tajdze, z dala od jakiejkolwiek drogi, sieci telefonicznej i normalnej opieki medycznej. Obóz rozstawiany był z namiotów, przemieszczano się na koniach, a jedynym towarzyszem poza kolegami bywał pies pędzący obok. Geolodzy w kulturze rosyjskiej i radzieckiej cieszyli się szczególnym szacunkiem — jako ludzie, którzy docierają tam, dokąd zwykły człowiek nigdy nie dotrze, i widzą to, czego inni nie zobaczą nigdy w życiu. Łączyli w sobie cechy pionierów i naukowców, którzy co rano budzili się w namiocie i szli robić swoje. To ważny kontekst, bo opowieść Michajłowa rozgrywa się właśnie w takim środowisku: ekstremalnej izolacji i odcięcia od wszelkich zewnętrznych punktów odniesienia. Jednocześnie to właśnie takie środowisko wytwarza ludzi zdolnych do skupienia i obserwacji — nie do histerii. Latem dwa tysiące siódmego roku obóz ekspedycji rozbity był w tajdze na północny wschód od jeziora Bilczany. Zaczynał się zwykły roboczy dzień. Ktoś wciąż jeszcze się golił przy prowizorycznym lusterku, ktoś inny jadł śniadanie, tajga rankiem jest głośna: ptaki, wiatr w koronach sosen, daleki szum rzeki. Wszyscy jednocześnie usłyszeli dźwięk, jakiego nie potrafili zidentyfikować. Nie było to ani buczenie silnika, ani trzask, ani grzmot. Coś, czego nie mieli słowa opisać. Zgodnie z relacją Michajłowa, wszyscy podnieśli głowy w tym samym momencie i zobaczyli w niebie szybko opadający świetlny obiekt. Bryła światła zniknęła za pobliskim wzgórzem, które przez chwilę stało się wyraźnie oświetlone od tamtej strony, jakby ktoś zapalił za nim bardzo mocny reflektor. A potem światło ustabilizowało się. Zostało.