Gəl bir az ayrılaq - Mehriban Zəki (Ramiz Rövşən)

Gəl bir az ayrılaq... bircə günlüyə, bircə saatlığa, bircə anlığa. Bircə küçəliyə, bircə tinliyə, lap bir döngəliyə, bir dalanlığa. Hərəmiz bir yana üz tutub gedək, Bir başqa küçədə görüşək yenə. Ayların, illərin həsrətlisitək Yenə qucaqlaşaq, öpüşək yenə. Ayrılıq – sevginin astar üzüdü; Ən bərk sevənlərin payına düşər ən uzun ayrılıqlar. Kim bilir, hardasa, bəlkə, bizi də gözləyən upuzun bir ayrılıq var. Bölək küçə-küçə o ayrılığı, baxmayaq gündüzə, gecəyə belə. Payımıza düşən o ayrılığı hər gün xırdalayıb xərcləyək belə. Axırda görək ki, yoxdu dərdimiz; Kədər yoxsuluyuq, qəm yoxsuluyuq. Ayrılıq sarıdan bu dünyada biz Bütün sevənlərin ən yoxsuluyuq. Yağsın başımıza bu bəxtəvərlik, Bir ömür yaşayaq – iki nəfərlik. Hər gün ağac kimi bitim yanında, Hər gün deyim: – Səni sevirəm... amma... Hərdən yola çıxıb azmağım gəlir, Sənin xəbərin yox bu təhlükədən. Hərdən sənə məktub yazmağım gəlir; Bir sevgi məktubu... qürbət ölkədən...