İçimde Bir Ev Yanıyor

© 2026 Cem Ertürk – Tüm hakları saklıdır. Şiir / Söz: Cem Ertürk İÇİMDE BİR EV YANIYOR [1. Kıta] Anne, özlemeyi bıraktım Biraz da umudum söndü Her şeyi görüyorum artık Bildiğim ne varsa çözüldü [2. Kıta] Baba, nefesimi yaktım İnsanlardan uzak kaldım Kimse yaklaşamıyor artık İçimdeki koru sakladım [Nakarat] İçimde bir ev yanıyor Ben kapısında duruyorum Biri bana sesleniyor Kendi sesim mi, bilmiyorum [3. Kıta] Ne sizden kopabiliyorum Ne ona yaklaşabiliyorum İki hayatın arasında Kendime geç kalıyorum Ne sizi bırakabildim Ne ona yaklaşabildim Arada bir yer varmış Ben orada eksildim [Nakarat Öncesi] Her şeyi görüyorum Hiçbir şey bilmiyorum Gözlerim açık ama Ben hâlâ uyanmıyorum [Nakarat] İçimde bir ev yanıyor Ben kapısında duruyorum Biri bana sesleniyor Kendi sesim mi, bilmiyorum [4. Kıta] Anne, sesin uzaklardan Adımı bulup getiriyor Ben sustukça içimdeki Çocuk sana sesleniyor [Çıkış] Rüyalara âşık olmuşum Uyanırsam bitecek diye Bir hayatı bekletmişim Bir hayalin eşiğinde