Чумчае бар истакони чойи ҳар одам нашав...

Рӯ ба рӯи оина, як қаҳваву ду нах сигор, Мекашам аз умқи дил оҳе барои рӯзгор. Рӯзгоре, ки пур аз афсонаҳои пучу талх, Хаста месозад маро бо лаҳзаҳои ногувор. Медавам дунболи руъёҳои бетаҳ, рӯзушаб, Ҷои гул-гул мешавам, дар ҷои хоре хор-хор! Аз худам гоҳе хушам, аслан намеояд вале, Барг мемирад, бубин, оҳиста дур аз шохсор. Лутфан аз силии дасти сарнавишти худ маранҷ, Мерасад рӯзе ба гӯшат нағмаҳои навбаҳор! Боварам кун, аҳли андарзу насиҳат нестам, Нуктае дорам, агар хоҳӣ, ба ёди худ супор: Хуллас, ин ки ҷуз худат бар ҳеч кас бовар накун, Ҷуз худат ҳаргиз маҷӯ пайғамбару парвардгор! Ин ҷамоат пеши роҳат санг мегиранд, лек Пушти роҳат мераванду мекунандат сангсор! Чумчае бар истакони чойи ҳар одам нашав, Қандашон чун об гардад, мегузорандат канор. Зиндагӣ буд устодам, дарсҳо омӯхтам — Дарсҳои талху ширин, дарсҳои бешумор. Охирин дам рӯ ба рӯи оина меистаму Мегузорам номаҳоямро ба расми ёдгор. Ин ҳама ҳарфу ҳиҷо, манзурам инҷо рӯшан аст: Ишқ, лабханд, орзу, уммед монад мондагор! Родмеҳр Сулаймонӣ