ο θρήνος της Μάνας

Καλέ- Στη βάρκα που – ανέβηκα δύσκολα κατεβαίνω Και με τραβάει στη ξενιτιά με διάκι χαλασμένο Καλέ Αμά μη με ρωτάς σε ποιο τόπο πηγαίνω Όσο σ ακούω να θρηνάς τόσο και θα φυραίνω Em Αχι- Αχ Παναγιά του Κάστρου μου κι Αγία Κυριακή μου τάμα σου κάνω προσευχή – πρόσεχε το παιδί μου Καλέ – Αχ ξενιτιά μου μάγισσα με τα πολλά τα ξόρκια Μ’ έπιασες με παγίδευσες πουλάκι πα στα ξορτια Μα θα πετάξω μιαν Αυγή (κάλε) εγώ θα της γλιστρήσω και με τους φίλους στο Νησί (κάλε) θα πάω να ποσπερισω