Min Yoongi ile hayal et~Babanın pedofilli arkadaşı~TB~#keşfet

Selamlarr ★ -Hikâyemi daha önce hiç bir yerde görmedim🍷👐🏻 -Kapak fotoğrafı tamamen bana aittir🍷 -Kapak fotoğrafı veya hikaye içeriğinin alınmasına iznim asla yoktur!🍷 -Beğenmiyorsan okumaya bilirsin, zira sadece eğlence amacı yazılmıştır🍷 -Umarım beğenirsiniz, iyi okumalar🍷 -Müzikle okuyunuz✨ ~Hikâye🍷~ Kapının çalınma sesi, o akşam da içimde bir anksiyete dalgası yaratmıştı. Babamın o esrarengiz "iş"lerinin bir parçası olarak hayatımıza giren bu yabancılar, her gelişiyle evin neşesini alıp götürüyor, yerine sessiz bir gerginlik bırakıyordu. Ama Yoongi… O, diğerlerinden farklıydı. Onun varlığı, sadece gerginlik değil, aynı zamanda tuhaf, açıklayamadığım bir ağırlık getiriyordu. Henüz yirmiye basmamıştım, ama babamın dünyasının ne kadar karanlık olduğunu bilecek kadar görmüştüm. Yoongi ise kırklarına yakındı, belki de hafifçe geçmişti bile. Babamın ona karşı duyduğu saygı, hatta korku, sadece bir iş ilişkisinin ötesindeydi. Biliyordum ki, Yoongi istediği zaman babamın hayatını bir çırpıda elinden alabilecek bir konumdaydı. Kapı aralandığında, salonun ışığına düşen uzun gölgesi bile kasvetliydi. Siyah takım elbisesi, her zamanki gibi üzerine kusursuz oturuyordu. Saçları özenle geriye taranmış, yüzü ise taşa oyulmuş gibiydi; soğuk, ifadesiz ama aynı zamanda tarif edemediğim bir çekicilik taşıyordu. Babam, her zamanki gibi gergin ama saygılı bir tavırla onu içeri buyur etti. "Hoş geldin Yoongi," dedi babam, sesi alışılmadık derecede yumuşaktı. "Bekliyorduk seni." Yoongi, içeriyi yavaşça süzdü. Gözleri salondaki her detayın üzerinden geçti, sanki her şeyin bir sırrını çözmeye çalışır gibiydi. Bakışları sonunda bana takıldığında, içimde hafif bir ürperti hissettim. O an, o buz gibi bakışların ardında yatan bir şeyler olduğunu hissettim, sanki bana özel bir mesaj gönderiyordu. Bir anlık bir bakışma… sonra o bakışlar, babama döndü. "Hoş bulduk," dedi Yoongi, sesi derinden ve tok geliyordu. Her kelimesi havada asılı kalıyordu. "Biraz geciktim, küçük bir pürüz çıktı." Babam hemen eliyle salonu işaret etti. "Önemli değil, önemli değil. Buyur, otur. Çay mı istersin, yoksa her zamankinden mi?" Yoongi, hafifçe başını salladı. "Her zamankinden olsun." Ben, annemin yanına, kanepenin ucuna sindim. Annem de benim gibi gergindi, Yoongi'nin varlığı evdeki atmosferi tamamen değiştiriyordu. Ortamdaki neşe buharlaşıyor, yerini sessiz bir gerilime bırakıyordu. Babamın bu adama karşı duyduğu o derin saygı, hatta belki de korku, beni rahatsız ediyordu. Onun bu dünyasına ait olmak istemiyordum. Babam mutfağa yönelirken, Yoongi salonda durdu, bakışları yine bana döndü. Bu sefer daha uzun, daha dikkatli baktı. Gözlerinde ne gördüğümü tam olarak anlayamıyordum ama o an içimdeki o çocuksu tedirginlik, yerini tuhaf bir meraka bırakmaya başlamıştı. "Büyüdün," dedi aniden, sesi beklenenden daha yumuşak çıkmıştı. Ses tonundaki bu değişim, beni şaşırtmıştı. "En son gördüğümde küçücük bir kızdın, neredeyse dizime geliyordun." Annem hafifçe gülümsedi. "Evet, zaman ne çabuk geçiyor. Okulu da bitiriyor artık." Yoongi'nin gözleri parladı, dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi. "Öyle mi? Tebrik ederim. Gelecek için ne planların var?" Beklemediğim bir soruydu bu. Babamın arkadaşlarının benimle bu denli kişisel bir diyaloga girmesi alışıldık değildi. "Mimarlık okumak istiyorum," diye kekeledim, sesimin titrememesine çalıştım. ~Devamı yorumlarda~