Albastı - Hemsaye

''Bana öyle geliyor ki,'' diyor Demetrius, ''başına hiçbir felaket gelmemiş insandan daha şanssızı yok.'' Açıklama 1- Tırnağımı kırmadan yazacağım. Ne geç, ne de gece yarısı olacak Ben kendi adımdan kendim gibi söz ettiğim zaman, Bir dişli daha dönecek ve açılacak kapılar. Çünkü bu defa taraf olup başka yöne bakacak çiçeklerim. Kal, inan ve duy. Aklın deli say. Doğmadın henüz, Uyusan ne zarar. Geri geldiler… Kanadımız yük gibiydi sırtımızda. Ne malûm ismi, şehri ya da… Söyleyecek bir şeyimiz var illa Yeni midir ? yok! alacaksan pahalıdır. Açıklama 2 - sanki yok gibi. elim de biraz titredi. işte tam bu sırada aynı meydandan geçiyoruz, kalabalığız. şimdi dönüp pencereden içeriye bak. ( evet tam olarak böyle ) herkes hala aynı. hayır bunu yazarsan anlaşılır, o yüzden bunu yazma. sil bunu. çünkü bunu silmezsen ağaçlar, kuşlar ya kestanelere yakın bir yer olduğunu herkes bilir. Çünkü deniz herkese yakındır. bundan emin değilim. ama yok gibi. o zaman niye bu kadar şiddetli oldu evet büyük bir şelaleye benzedi gökyüzü, bisiklete bin, denize doğru sür ve eve geri dön. arkasına plastik bir sandalye aldı, bi' kaç küçük teklifi reddetti ve gülümsedi, işte kendime de aynısını söylediğim bir gün vardı; hayattan dahasını istemediğim an tam burası. Her şey benzer her şeye Sen olsan burada, denizler kızıldan maviye çalar, ufuktan bakardık. Düşünsem devrilir mi dağsaraylar, kandırır bizi Binçehre, suretim çalar, karanlık bir tuzakmış. Sazlar eskisi gibi değil bak, Esmiyor yumuşak rüzgar, üfle de ferahlasın kalp, canım dar. Yandık, göğsümüzdeki Albastı herkese benzer yabancı, doğruyu söyler alıngan , yalancı. kal, inan ve duy. Açıldı göğ kapılar; uykunda, kaçırdığın rüyalar, kalbinde, yıldızlı yağmur olup, aklında, tutuşsun. Ellere kar. Varsın, öyle gümüş gün ağarsın, yürürse tek başın, tek kaldım, aynayı çevir, yanıldım. uyandım. ne söyler, neler düşünürdüm bi' bilsen, belki çok üşürdüm güzden her şeyin gelip geçerdi derinden.