Θανάσης Τριαρίδης, LA ULTIMA NOCHE Ή ΟΙ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ, 2013 (Σκηνοθεσία: Δ. Γιαμλόγλου)

LA ULTIMA NOCHE ή ΟΙ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ του Θανάση Τριαρίδη Μια ταινία βασισμένη στην ομώνυμη θεατρική παράσταση που σκηνοθέτησε ο Δημήτρης Γιαμλόγλου και ανέβηκε στο Θέατρο ΠΚ, στην Αθήνα, τον χειμώνα και την άνοιξη του 2013, σε παραγωγή της Ρούλας Νικολάου (Fidelidé Productions). Το πλήρες κείμενο του έργου του Θανάση Τριαρίδη κυκλοφορεί σε βιβλίο από τις Εκδόσεις Ευρασία αλλά και σε ελεύθερη διαδικτυακή διάθεση, εδώ: http://www.triaridis.gr/noche/ *** Συντελεστές της παράστασης: Κείμενο: Θανάσης Τριαρίδης Σκηνοθεσία: Δημήτρης Γιαμλόγλου Σκηνικά - κοστούμια: Αιμιλία Κακουριώτη Μουσική - ηχητικός σχεδιασμός: Δημήτρης Γιακουμάκης Φωτισμοί: Κατερίνα Μαραγκουδάκη Βοηθός σκηνοθέτη: Γιώργος Καστανάς Σύμβουλος δραματουργίας: Ροζαλί Σινοπούλου Ειδικά εφέ: Προκόπης Βλασερός Φωτογραφίες: Γιάννης Αθυμαρίτης Artwork: Βασίλης Βούζας Υπεύθυνη επικοινωνίας: Βάσω Βασιλάτου Τεχνικός σκηνής: Αχιλλέας Συρούκης Χειριστής φωτισμού και ήχου: Απόστολος Τσιτσώνης Παραγωγός: Ρούλα Νικολάου Παραγωγή: Fidelité Productions Έπαιξαν οι ηθοποιοί: Μυρτώ Αλικάκη, Λεωνίδας Κακούρης Θέατρο ΠΚ, Νέος Κόσμος Κασομούλη 30, Αθήνα Περίοδος Παραστάσεων: Φεβρουάριος - Απρίλιος 2013 *** Κινηματογράφηση παράστασης: Η κινηματογράφηση της παράστασης έγινε στο Θέατρο ΠΚ, την Τρίτη 16-4-2013. Κάμερες: Όλγα Μπρούμα, Γιάννης Γεωργίου Μοντάζ, σκηνοθεσία ταινίας: Όλγα Μπρούμα Παραγωγή ταινίας: Μη Κερδοσκοπική Εταιρία Ιμάντας *** Θανάσης Τριαρίδης La ultima noche ή οι καρχαρίες ~ δράμα για δύο πρόσωπα σε δύο πράξεις Σύνοψη Σε μια κρουαζιέρα καταδύσεων βυθού ένα ζευγάρι εγκαταλείπεται κατά λάθος (;) στην μέση του ωκεανού. Μέσα στο σκοτάδι, ο Α και η Β προσπαθούν να κρατηθούν ζωντανοί μέχρι να γυρίσει το τουριστικό σκάφος για να τους περισυλλέξει. Μιλούνε ασταμάτητα για να διώξουν τον φόβο. Αναδύονται μνήμες της ζωής τους, σεξουαλικά απωθημένα, έξαλλες αλληλοκατηγορίες, μυστηριώδη πρόσωπα, αινιγματικές ενοχές. Έξαφνα οι καρχαρίες έρχονται κάτω από τα πόδια τους και αρχίζουν να τους τρώνε. Κάτι συμβαίνει – μα βρίσκεται στην επικράτεια του αγνώστου. Έξαφνα τα φώτα ανάβουν: ο Α και η Β βρίσκονται στο αστικό διαμέρισμά τους, αποκαμωμένοι από το διανοητικό project ενός εξίσου αινιγματικού στοιχήματος. Μια σεξουαλική πληγή και η αγωνία της επούλωσής της προβάλουν ως αιτία. Ο κόσμος τους μοιάζει να επανακάμπτει στην ελλιπή τάξη του, ωστόσο, παρά την φύση του, το στοίχημα συνεχίζεται. Τα φώτα ξανασβήνουν. Άραγε ο Α και η Β είναι πράγματι στο διαμέρισμά τους ή μήπως όντως βρίσκονται χαμένοι στον ωκεανό; Και ποιον περιμένουν εκεί; Κάποτε η σεξουαλική ένωση συντελείται ωστόσο το παράφορο αίμα καλεί στα αλήθεια τους καρχαρίες. Κι αυτοί έρχονται πεινασμένοι, για να εκπληρώσουν με τα δόντια τους την πιο βαθιά ανθρωπιά. Ένα άγριο αιματωμένο θρίλερ, το χρονικό μιας διανοητικής χωροκατάκτησης, ένα ψυχοσωματικό mind game, ένα όνειρο σεξουαλικού τρόμου – ή και ένα παιχνίδι με τα όρια του θεάτρου. Εντέλει, και όπως πάντοτε, μια ιστορία βαθιά αγάπης στα έγκατα του ανθρώπινου νου. *** [...] "Οι Καρχαρίες χωρούν πολλούς, ενδεχομένως και αντιφατικούς, ορισμούς: αιματοβαμμένη ερωτική τραγωδία κατά τα πρότυπα των αντίστοιχων της Αναγέννησης, ζοφερή ιστορία χαμού του 19ου αιώνα, ψυχαναλυτικό χρονικό μιας διανοητικής χωροκατάκτησης, ψυχοσωματικό mind game, όνειρο σεξουαλικού τρόμου, μεταθεολογικό αίνιγμα ίδιο με χαλασμένο κύβο του Rubik. Ωστόσο, πρώτα απ' όλα, είναι μια διαδοχή διανοητικών υποθέσεων – και συνακόλουθων αποφάσεων επί των υποθέσεων. Ο Α και η Β μπορεί να βρίσκονται πράγματι στο σαλόνι του σπιτιού τους και να υποδύονται πως αφανίζονται στο κέντρο του ωκεανού – μπορεί ωστόσο να συμβαίνει και το ακριβώς ανάποδο. Ο σπαραγμός τους μπορεί να έρθει από τους καρχαρίες – ή από ένα μαχαίρι της κουζίνας. Μπορεί πράγματι να εκτελούν εντολές του γιατρού τους – ή να επινοούν ένα «γιατρό» και να βαφτίζουν την πραγματικότητα «συνθήκη θεραπείας». Μπορεί να καταλήγουν σπαραγμένα κουφάρια – ή απλώς να φαντάζονται τον εαυτό τους ως «κομματιασμένο κουφάρι». Ή ακόμη και ολόκληρο το έργο μπορεί να είναι ένα όνειρο: το όνειρο του Α που ονειρεύεται τον Θεό – ή και το όνειρο της Β που ονειρεύεται τον Α να ονειρεύεται πως ο δόκτωρ Ζόοτ επινοεί ένα σχέδιο… "Οι σκηνοθέτες, οι ηθοποιοί, οι θεατές έχουν να αποφασίσουν." Θανάσης Τριαρίδης, Ιανουάριος του 2013