Περπάτημα στο Μονοπάτι της Ηρώς/Walking Iro’s Path

Γεια σας αγαπητοί μου φίλοι... είμαι ο Γιώργος Τσιπλάκης και χαίρομαι που είστε τόσα χρόνια κοντά μου. Είχα αρκετές μέρες να ανεβάσω βίντεο και πολλοί από εσάς, λόγω ενδιαφέροντος, εκτίμησης και αγάπης προς το άτομό μου αναρωτιέστε γιατί αργώ και αν είμαι καλά η όχι... Σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για το ενδιαφέρον και την αγάπη σας και σας διαβεβαιώ ότι είμαι καλά. Σήμερα σας προσκαλώ να περπατήσουμε μαζί, μέσα από το βίντεο μου σε αυτό το υπέροχο κομμάτι της φύσης, να βρεθούμε σε ένα όμορφο χώρο εκδηλώσεων, να προσκυνήσουμε στο γραφικό μικρό εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα και στην συνέχεια να ανεβούμε τα τσιμεντένια σκαλιά που θα μας οδηγήσουν σε ένα τμήμα από το διάσημο μονοπάτι της Ηρώς... 1. Η ιστορία του Αγίου Παντελεήμονα στα Πολιτικά Πάνω ψηλά, λίγο πριν μπεις στο δάσος για να βρεις το μονοπάτι της Ηρώς, στέκει ένα μικρό πέτρινο εκκλησάκι. Άσπρο, ταπεινό, με μια αυλή που μυρίζει θυμάρι και πεύκο. Είναι του Αγίου Παντελεήμονα, του γιατρού των ψυχών και των σωμάτων. Οι ντόπιοι λένε πως όποιος πάει να περπατήσει το μονοπάτι, πρώτα ανάβει ένα κεράκι εδώ. Όχι από συνήθεια. Από ανάγκη. Γιατί ο δρόμος που ακολουθεί είναι δρόμος μνήμης. Και ο Άγιος Παντελεήμονας ξέρει από πόνο που γίνεται αγάπη. Μπαίνεις μέσα, είναι δροσερά. Το καντήλι τρεμοσβήνει. Απ’ έξω ακούς μόνο τζιτζίκια και τον αέρα στα έλατα. Κι αν σταθείς λίγο, νιώθεις σαν να σου λέει: "Πήγαινε, παιδί μου. Περπάτα με προσοχή. Και θυμήσου πως η αγάπη δεν τελειώνει ποτέ, απλά αλλάζει μονοπάτι." Από εκεί ξεκινούν όλα. Αφήνεις πίσω τον ήχο των αυτοκινήτων και μπαίνεις στο χώμα. 2. Η ιστορία του Μονοπατιού της Ηρώς Το μονοπάτι δεν το χάραξαν εργολάβοι, ούτε ο δήμος. Το χάραξε ένα όνειρο. Ήταν η Ηρώ, ένα κορίτσι από τα Πολιτικά που αγαπούσε τρελά το βουνό της. Έλεγε "θέλω να φτιάξω ένα μονοπάτι για να βλέπει ο κόσμος τη θάλασσα όπως την βλέπω εγώ". Το όνειρο έμεινε μισό. Αλλά οι γονείς της, ο Γιώργος και η Χρυσούλα, με τα χέρια τους και με τη βοήθεια φίλων και εθελοντών, αποφάσισαν να το τελειώσουν. Και έτσι γεννήθηκε το Μονοπάτι της Ηρώς. Περνάς από το "θεατράκι της Ηρώς" και ανηφορίζεις. Στην αρχή είναι σημαδεμένο καλά, μετά το παίρνουν οι κορδέλες στα κλαδιά. Περνάς από τον Αγ. Γεώργιο, ακούς νερά, και σιγά σιγά βγαίνεις στην κορυφή Αετός στα 800 μέτρα. Εκεί η Εύβοια απλώνεται κάτω σου. Από τη μια το βουνό, από την άλλη το απέραντο γαλάζιο του Βόρειου Ευβοϊκού. Στέκεσαι και καταλαβαίνεις γιατί η Ηρώ το ήθελε τόσο. Στην επιστροφή, αν είσαι τυχερός, μπορεί να συναντήσεις 2 ανθρώπους με τσάπα και μπογιά. Είναι οι γονείς της. Καθαρίζουν ακόμα το μονοπάτι. "Όσο ζούμε", λένε, "θα το φροντίζουμε". Δεν είναι απλά 7 ή 12 χιλιόμετρα. Είναι ένα μονοπάτι φτιαγμένο από αγάπη και μεράκι. Κάθε πέτρα, κάθε κορδέλα, κάθε καθαρισμένο χόρτο έχει μέσα του ένα "για σένα". Γι' αυτό όταν το περπατάς, πας αργά. Όχι για να μην κουραστείς. Για να προλάβεις να ευχαριστήσεις. Ο Γιώργος και η Χρυσή Μαραγκού, είναι δύο χαροκαμένοι γονείς, που έχασαν την κόρη τους Ηρώ σε νεαρή ηλικία από καρκίνο και από τότε αφιέρωσαν την ζωή τους στο όνειρο της κόρης τους που δεν ήταν άλλο να συνεχίσουν και να ολοκληρώσουν εκείνο που εκείνη είχε αρχίσει, το μονοπάτι της ΗΡΩΣ.