QERSHORI NUK MBYLLET LEHTË

Në sheshet ku gurët mbajnë mend hapat e vjetër, Qershori zbret si fllad mbi qytetin e nxehtë. Tirana nuk ka gjumë, Shqipëria dëgjon, çdo zë që ngrihet, çdo ëndërr që kërkon. Djem e vajza me sy plot dritë, me internet, me shpresa për një ditë. Doën nga ekranet në rrugë pa frikë, jo për të marrë leje, por për një kuptim. Qershori nuk mbyllet lehtë, kur zemrat flasin të vërtetën. Zëri ynë s’është britmë në eter, është e ardhmja që troket në derë. Qershori nuk mbyllet lehtë, nuk ndalet dot nga nata e qetë. Sa herë që shpresa merr frymë, Shqipëria rizgjohet përsëri. Me pankarta në duar që ngrihen lart, janë shkruar fjalë që nuk kthehen prapë: “E ardhmja nuk pret”, jehon kudo fort, “Zëri ynë s’është zhurmë”, jehon në çdo portë. Dhe zyrtarët qëndrojnë si mure të lodhur, si pyetje të vjetra që s’kanë marrë udhë. Erdhi koha që shteti të mësojë, si të dëgjojë zemrat që kërkojnë. Qershori nuk mbyllet lehtë, kur zemrat flasin të vërtetën. Zëri ynë s’është zhurmë në erë, është e ardhmja që troket në derë. Qershori nuk mbyllet lehtë, nuk ndalet dot nga nata e qetë. Sa herë që shpresa merr frymë, Shqipëria po zgjohet përsëri. Era e fortë përhap aromë bliri por edhe një zemërim të ri. Dikush thërret për ndryshim, dikush kërkon një drejtim. Dikush veç do të dëgjohet, pa u ndërprerë, pa u harruar. Qershori nuk mbyllet lehtë, premtimet nuk i merr me vete. Nata bie mbi qytete por shpresa mbetet ndezur vetë. Qershori nuk mbyllet lehtë, kur një brez kërkon të jetë. Për sa kohë zërat forcohen rrugët kurrë nuk do qetësohen.