25 Rustgevende Boeddhistische Verhalen voor de Ziel - Dommel in Slaap bij Zenboeddhisme

Welkom, vriend. Vanavond ontdek je 25 kalmerende boeddhistische verhalen vol eeuwenoude Zen-wijsheid die je zacht begeleiden naar volledige ontspanning en slaap. We beginnen met meester Sengai, die tijdens een cholera-epidemie in Hakatar de koopman van het huis Hapiakuya redt: hij stapelt diens onverkochte pompoenen bij de Shafukuji-tempel, mediteert ernaast en verkoopt ze als 'magische cholera-werende pompoenen'. Daarna volgen we de monniken Tanzan en Ekido op een modderige landweg: Tanzan draagt een jonge vrouw over een plas, en als Ekido er urenlang over blijft oordelen, vraagt zijn meester: 'Ben jij haar nog steeds aan het dragen?' Verder ontmoet je de man die tevergeefs vluchtte voor zijn schaduw, de geleerde Tokusan die speechloos staat bij een vraag over de Diamant Soetra, en de strenge meester Mokugen die pas glimlacht wanneer zijn leerling werkelijk ontwaakt. Sengai keert terug met zijn rijstkom, Hogan ontmaskert de zwaarte van te veel denken, en een opvliegende bootman ontdekt dat zijn woede verdwijnt bij een leeg bootje in de mist. Goshu hoort van meester Uea dat elke vluchtige gedachte geboorte en dood is; een dansende leerling brengt authenticiteit in de rijstvelden; abt Taigu treedt af omdat hij een rouwende moeder niet kan antwoorden; een pelgrim vindt de heilige man in een gewone dienaar; meester Bankai leert een krijger zijn eigen geest temmen in plaats van zijn paard te slaan; een armoedige abt zet zijn zijden gewaad voor het banket als eerste gast; keizer Gizuno krijgt van Taigu de weigering: 'Ik kan een gastheer zijn, nooit een gast'; een geketende kloosterkat onthult hoe rituelen leeg raken; Joshu en Nansen brengen de weg terug tot de gewone geest; en de krijgersmonnik Butsugai verslaat in Kyoto krijgers van Kondo Isamu met niets meer dan twee houten bedelkommen. Tussen de verhalen door deel ik Boeddha-wijsheden en reflectievragen; tot slot laat ik je rustig wegdommelen in de vrede die van binnenuit komt. Slaapwel en bedankt dat je bij Sleepy Monk bent. Veel van deze verhalen komen uit een echte overlevering. Meester Sengai Gibon (1750-1837) was een Rinzai Zen-meester in Hakata, op het Japanse eiland Kyushu, waar hij abt was van Shofuku-ji, de oudste Zen-tempel van Japan, gesticht in 1195 door Myoan Eisai. Hij was beroemd om zijn warmte en zijn humor, en de mensen noemden hem affectievol "Sengai bosatsu", Bodhisattva Sengai. Hij zag er volgens zijn tijdgenoten uit als een gemummificeerde aap, altijd in lompen gehuld, en zijn speelse tekeningen werden door verzamelaars met veel moeite uit handen gewerkt. De pompoen-anekdote en andere verhalen over hem zijn gebaseerd op een collectie uit 1930, Sengai osho heso (meesterterebess.hu/zen/Sengai-Stories.pdf). Wat mij altijd raakt, is dat Sengai in 1811 aftrad en weigerde om naar Kyoto te gaan als keizerlijk abt van Myoshin-ji, een van de grootste tempels van het land. Hij verkoos zijn kleine kluizenarij boven eer en aanzien. En toen zijn opvolger in 1837 verbannen werd, stond de toen 87-jarige monnik, die al jaren geen kalligrafie meer wilde doen, zelfs voor zijn stiefsvers nog op om zijn laatste gedicht te schrijven. Verhalen zoals die van Tanzan en Ekido, en van het lege bootje in de mist, behoren tot de klassiekers van de Zen-literatuur en worden al generaties lang verteld, niet als les maar als een knipoog richting je eigen hoofd.