Mehmet ERCAN - ÖZLENDİN

Özlendin Şimdilerde ihtimalini dahi yitirdim seninle karşılaşabilmenin Sancımı yazdığım bu yazının hemen başında belirteyim Seni özledim Hiç uğramadığın şehirlerin yabancı misafiriyim şu zamanlar Zaman, zaman zaman çabuk geçsede buralarda Aklım sık sık adına takılıyor Ve doğaldır ki takılı kaldığım yerde, yani adında Adıma seslenilse dahi duyamıyorum Adına binlerce adım uzaklıkta, adımı anlamıyorum Senin saçlarının şeklinden bihaber kızlar geziniyor sokaklarda Asla seni anımsatmayan Ve ben yine iddia ediyorum ki Her ne kullanıyorsan kokuya dair O koku, o kokuyu teninle buluşunca alıyor Yabancısı olduğum bu şehirlerin rüzgarları Kokundan eser taşımıyor Hiçbirşey senin kadar güzel kokmuyor Ve hiç kimse benim kadar 'kokunu birdaha alamazsam' diye korkmuyor Dili dilimle aynı insanlarla tanışıyorum Kelime sarfiyatından öteye geçmeyen ayaküstü sohbetlerde Hiçbir muhabbetin içeriği Seninle sustuğumuz zamanlardaki kadar dahi oturmuyor içime Şimdi burada olsaydın, ya da ben orada Ya da ikimiz, ikimizin de yabancısı olduğu herhangi bir yerde Düşseydik düşlediğim tebessümlerine Binbir yalnız bakışa şahitlik etmiş bir otelin odasındayım Ortasındayım bir aynanın sensizliğimi gösteren çerçevesinde Çıkışı sana başlamayan yollarda kaybolmuşum Nüfusu sen kadar eksik, ben kadar fazla bir şehir yalnızlığında Hükümlüsüymüşüm gibi bir odaya kaydolmuşum Oda benim dışımda, ben odanın içinde İçim sana ayaklanmış, oturmuşum, savrulmuşum Kendime yakıştırmadığım küfürlerden döndü bazen dilim Dilim, dilim dilim Sabrını ölçüyorum taşın Çatlamasını hissediyorum tohumun Buralarda aymıyor gün İyi değil gecelerim Hoşça kalamadım Sevdiğim Ben birtek seni özlemeye alışamadım Ceketim dahi kalsın Duvar kendisine çarpacağım kapıya yansın İlgilenmiyorum Kendimden yola çıktım Sana geliyorum. Mehmet ERCAN