Niet te zien

. Je ziet het niet… Geen gips, geen wond, geen bloed. Dus denken mensen: het gaat toch goed? Maar wat als pijn niet zichtbaar hoeft te zijn om iedere dag aanwezig te zijn? Ik sta op met pijn, nog voor de dag begint, een strijd die niemand ziet, maar die ik elke dag weer win. Ik lach naar de wereld, zeg: “Het gaat wel goed,” maar niemand ziet wat pijn van binnen met je doet. Je ziet me lopen, dus je denkt dat ik kan gaan, je ziet me lachen, dus je denkt dat ik kan staan. “Je ziet er goed uit, wat kan er nou mis zijn?” Maar achter die glimlach zit een lichaam vol met pijn. Geen blauwe plek die vertelt wat ik voel, geen open wond die laat zien wat ik bedoel. Dus mensen oordelen zonder iets te weten, alsof je pijn kunt meten aan hoe je bent gekleed. Dus kijk niet alleen naar wat je ogen zien, want achter elke glimlach zit misschien een gevecht dat niemand kent, een pijn die elke dag aanwezig bent. Je ziet het niet aan de buitenkant, maar geloof me, deze pijn is echt. Elke dag opnieuw een strijd, ook al zie je aan mij helemaal niets terecht. Oordeel niet over wat je niet kunt zien, je weet niet wat er speelt vanbinnen. Wij leven met pijn, dag na dag, maar toch proberen wij steeds weer te winnen. Niet te zien… maar wel daar. Niet te zien… maar echt en zwaar. Dus kijk verder dan mijn buitenkant, want ook een onzichtbare strijd kan je leven veranderen. Soms moet ik afzeggen, terwijl ik graag wil gaan, niet omdat ik geen zin heb, maar omdat mijn lichaam zegt: “Blijf staan.” Mensen zeggen: “Kom op, je kunt het toch gewoon?” Ze weten niet hoeveel energie het kost voor iets normaals. Een simpele dag kan voelen als een marathon, terwijl iemand denkt: “Waarom doe je nou zo stom?” Ik hoef geen medelijden, ik vraag alleen begrip, want jij voelt mijn lichaam niet en kent mijn grenzen niet. Soms ben ik sterk, soms lukt het even niet, maar dat betekent niet dat jij mijn strijd dan ziet. Ik vecht niet voor aandacht, ik vecht om door te gaan, met een lichaam dat me soms letterlijk laat staan. En als ik vandaag minder kan dan gisteren, wil dat niet zeggen dat ik opgeef of verlies. Elke stap vooruit is voor mij soms een overwinning, ook al lijkt het voor jou misschien maar een kleine beweging. Je ziet het niet aan de buitenkant, maar geloof me, deze pijn is echt. Elke dag opnieuw een strijd, ook al zie je aan mij helemaal niets terecht. Oordeel niet over wat je niet kunt zien, je weet niet wat er speelt vanbinnen. Wij leven met pijn, dag na dag, maar toch proberen wij steeds weer te winnen. Aan iedereen die zegt: “Maar je ziet er toch gezond uit?” Ik wou dat mijn lichaam kon laten zien wat ik voel. Een foto kan mijn pijn niet vastleggen. Een glimlach betekent niet dat alles goed gaat. En stil zijn betekent niet dat er niets aan de hand is. Dus praat niet over mij alsof je alles weet, je kent mijn slechte dagen niet, je kent mijn complete strijd niet eens. Je ziet één moment en maakt meteen je oordeel klaar, maar ik draag deze pijn vierentwintig uur per dag. Chronische pijn, een strijd zonder geluid, geen finish aan de horizon, geen simpele uitgang. Maar ik ben meer dan mijn pijn, meer dan mijn klacht, ik ben degene die iedere ochtend weer opstaat. En ja, soms breek ik, soms ben ik moe, soms vraag ik mezelf af: “Hoe lang nog, hoe?” Maar ik blijf gaan, ook al gaat het langzaam, want overleven van vandaag is soms al een overwinning. Je ziet het niet aan de buitenkant, maar geloof me, deze pijn is echt. Elke dag opnieuw een strijd, ook al zie je aan mij helemaal niets terecht. Oordeel niet over wat je niet kunt zien, want achter stilte zit misschien een hele geschiedenis. Wij vragen geen oordeel, wij vragen respect, want onzichtbare pijn is óók pijn, vergeet dat nooit, respect. Dus voordat je zegt: “Je ziet er toch prima uit…” Denk even na. Je weet niet wat iemand draagt. Je weet niet hoeveel pijn er achter een glimlach zit. Oordeel niet over wat je niet ziet. Luister. Begrijp. Respecteer. Want onzichtbare pijn… is nog steeds pijn. Dit nummer is © by Oldman Beat Collective 2026